Nihayet bitti...
Okurken defalarca “bıraksam mı, yok yok devam edeyim” diye düşündüm. Çok yoruldum yahu… Bazı bölümlerde cümleler birbirine dolandı, parantezler bitmedi, düşünceler üst üste yığıldı. Ama garip bir şekilde, tam bırakacak gibi olunca bir cümle geldi, tuttu beni, devam ettirdi.
Oğuz Atay’ın Tutunamayanlar’ı, Türk edebiyatında pek çok kişinin “okunması gereken” listesinde zirvede duran ama okuma sürecinde gerçekten sabır isteyen bir roman. Benim için de tam olarak öyle oldu: yer yer çok zorlandım, hatta bazı bölümlerde tekrar tekrar dönüp okumam gerekti. Oğuz Atay’ın dil oyunları, uzun parantezler, iç monologlar… hepsi bir yandan büyüleyici ama bir yandan da yorucu.
Kitap, Turgut Özben’in arkadaşı Selim Işık’ın intiharını öğrenmesiyle başlıyor. Turgut, Selim’i anlamak için onun geçmişini, dostluklarını, düşüncelerini araştırmaya başlıyor. Bu araştırma ise bizi modern hayatın içinde “tutunamayan” insanların dünyasına çekiyor. Atay, sıradan görünen hayatların aslında ne kadar karmaşık, kırılgan ve umutsuz olabileceğini gösteriyor.
Temalar arasında yalnızlık, uyumsuzluk, toplumdan kopuş, varoluş sancısı çok güçlü bir şekilde işleniyor. Ama bunlar düz ve kolay bir dille değil, yer yer bilinç akışı tekniğiyle, bazen de mizahın içine acı karıştırılarak anlatılıyor. İşte bu da kitabı hem özel hem de yorucu kılıyor..
Bana Göre:
Benim için Tutunamayanlar, “kolay okunacak bir roman” değildi. Hatta bazı bölümlerde “acaba bırakmalı mıyım?” diye düşündüm. Ama sonra fark ettim ki bu yorgunluk, kitabın kendisinin bir parçası. Çünkü “tutunamayan” birinin hikâyesini anlamak da öyle kolay olmuyor. Yine de dürüst olayım; temposu düşük yerlerde zihnim çok dağıldı, toparlamak zor oldu. Ama bittiğinde insanda ağır bir boşluk bırakıyor, çünkü sen de o tutunamayanlardan biri olmuş oluyorsun. Keyifli okumalar... Hazır hissetmeden okumayın..
·
238 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
