Sylvia Plath’ın Sırça Fanus’u, okudukça içini ağırlaştıran ama bir o kadar da kendinle yüzleştiren bir kitap. Esther Greenwood’un hikâyesi üzerinden, sadece bir karakterin değil, aslında birçok kadının yaşadığı sıkışmışlık hissi anlatılıyor. Hayatta her şey “olması gerektiği gibi” ilerliyormuş gibi görünürken, içeride bir yerlerde tarifsiz bir boşluk büyüyor. Kitap bunu o kadar sade ama etkileyici bir dille veriyor ki, kimi zaman kendi iç sesini okuyor gibi hissediyorsun.
Esther’ın çevresine yabancılaşması, insanlar arasında ama onlardan biri olamaması, toplumun dayattığı rollerle içindeki gerçek benlik arasındaki çatışma… Hepsi o kadar tanıdık ki. Hele ki “normal” olmanın ne demek olduğunu sorguladığı bölümler, insanı uzun uzun düşündürüyor. Psikolojik çöküşünü o kadar ince detaylarla ve çıplak bir gerçeklikle anlatıyor ki, bunları sadece okumuyorsun, yaşıyorsun.
Kitap boyunca, hayatta hiçbir şeyin kesinliğinin olmadığını, bazen her şeye sahipmiş gibi görünürken bile insanın içinin tamamen boş kalabileceğini gösteriyor. Esther’ın ruhsal durumu, sırça bir fanusun içinde boğuluyormuş gibi hissetmesi, öyle etkileyici bir metafor ki kitap boyunca zihninden çıkmıyor. Sırça fanus; kırılganlığı, dışarıdan görünürlüğü ama aynı zamanda dış dünyadan yalıtılmışlığı simgeliyor.
Plath’ın dili yalın ama vurucu. Kelimeleri süslemiyor, doğrudan ve samimi yazıyor. Bu da hikâyeyi daha gerçek kılıyor. Kitap bitince insanın içinde buruk bir sessizlik kalıyor. Öyle çok büyük olaylar yok aslında; ama olan her şey insanın içine işliyor.
Sırça Fanus, sadece bir kadının zihinsel çöküşü değil, aynı zamanda toplumun birey üzerindeki baskısının sessiz ama derin bir çığlığı. Ve bu çığlık, kitap kapansa bile kolay kolay dinmiyor.
·
53 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.