Kitabı bitirdikten sonra kitapla ilgili duygularımın bir yere kaybolmaması için düşüncelerimi not almalıyım diye düşündüm. Spoiler içerebilir.
Hikaye tıpkı insan hayatının başlangıcı gibi çok canlı hareketli olaylarla başlamaktadır. Buendia ailesinin Mocando'ya yerleşmesi, başlarda küçük bir köyken zamanla bir kasabaya dönüşmesi ve ulaşım yollarının iyileştirilerek daha da büyümesi bu bölümde yer alıyor. Aile Mocando'nun gelişimine yön vermektedir.
Aile bireylerinin isimleri kişilerin karakteri ile birlikte babadan oğula geçince bir kısır döngünün içine giriliyor bir bakıma. (Evet çok söylendiği gibi isim karmaşası oluyor ve bir süre sonra kim kimdi unutabiliyorsunuz.)
Aile içindeki yasaklı ilişkiler ve ailenin maddi açıdan iyi olduğu dönemlerde bunu değerlendirmek yerine har vurup harman savunduğu kısımlar beni rahatsız eden bölümlerdendi.
Kitabın sonlarına doğru ailenin canlı ilk halinin artık yavaş yavaş bittiğini rahat bir şekilde görebiliyorsunuz. Artık 16 kişilik yemek masasında iki kişi yemek yemektedir. Bir dönem evin yabancılardan geçilmediği, partilerle sabahlanan günlerden eser kalmamıştır. Bu yüzden "Yüzyıllık Yalnızlık" herhalde kitabın ismi.
Kitabı okurken bu durumu fark ettiğimde çok duygulandım. Tüm insanların hayatı bu akıştadır belki ama, bunu kitabı okurken geniş açıyla görebilmek farklı bir his uyandırdı. İnsan hayatının canlı dipdiri olduğu çocukluk dönemi, hayata ayak uydurulan yetişkinlik dönemi ve her şeyden elini eteğini çekmiş yaşlılık dönemi.. İnsan hayatının seyri gibi.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.