Lucy, okurken sanki bir göçmen günlüğünün sayfalarını çeviriyormuş gibi hissettirdi. Jamaica Kincaid, Karayipler’den Amerika’ya gelen genç bir kadının gözünden, hem yeni bir ülkeye hem de yeni bir hayata alışma sancılarını çok çıplak ve keskin bir dille anlatıyor.
Lucy’nin hikâyesinde en çok anne figürü dikkatimi çekti. Annesine duyduğu öfke, kırgınlık, sevgi ve özlemin iç içe geçtiği o karmaşık duygular… Bazen kendi annemle olan ilişkimi düşündürdü, bazen de “uzakta olmanın” hem özgürlük hem de yalnızlık getirdiğini hatırlattı.
Kitap, sadece bir göç hikâyesi değil; aynı zamanda kimlik arayışı, bağımsızlaşma ve geçmişle hesaplaşma romanı. Lucy, çalıştığı ailenin yanında hem başka bir kültürün içinde kayboluyor hem de kendi sesini buluyor. Bu süreçte okur olarak biz de onunla birlikte sorguluyoruz: “Ben kimim? Nereden geliyorum? Ve nereye gidiyorum?”
Kincaid’in dili kısa ama çok etkili. Bazı cümleleri öyle bir yerden vuruyor ki, sayfayı kapatıp biraz durmak istiyorsunuz.
Bence Lucy, göçmenlik, aidiyet ve anne-kız ilişkileri üzerine düşündürmek isteyen herkesin okuması gereken bir roman. Özellikle de kendi hayatında “kök” ve “özgürlük” arasındaki çatışmayı yaşamış olanlar için.
·
281 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.