Klytaimestra, Sparta’nın disiplinli ve savaşçı ruhuyla büyür. Daha küçük yaşta dövüşmeyi, dayanıklılığı ve cesareti öğrenir. Onun gözünde hayat, zayıf olanı eleyen acımasız bir arenadır. Ailesi, özellikle kardeşleri ve halkı arasında gururlu ve güçlü bir konuma sahiptir.
Sparta prensesi olarak, sevgi ve huzur umuduyla Tantalus ile evlenir. Ancak mutluluğu kısa sürer; siyasi entrikalar ve güç savaşları hayatına girer. Agamemnon’un gelişiyle hayatı altüst olur. Tantalus ve çocuğu vahşice ondan alınır. Bu, Klytaimestra’nın içindeki merhamet duygusunu yakıp yerine soğuk bir öfke yerleştiren dönüm noktasıdır.
Zorla evlendirildiği Agamemnon ile ilişkisi sevgiye değil, güce ve zorbalığa dayanır. Mykene’ye gelin geldiğinde, hem yeni topraklara hem de yeni düşmanlara ayak uydurmak zorundadır. Gücü, sessizlikte ve gözlemde bulur. Kraliçeliğin yükü ağırdır ama politik zekâsını ustaca kullanarak halkın güvenini kazanmaya başlar
Truva Savaşı için yel kesildiğinde, Agamemnon tanrılara adak olarak kızları İfigenya’yı kurban eder. Bu olay, Klytaimestra’nın öfkesini bir daha geri dönüşü olmayacak şekilde alevlendirir. Artık sadece eşine değil, tanrıların acımasız düzenine de karşıdır.
Agamemnon yıllarca Truva’da savaşırken, Klytaimestra Mykene’yi tek başına yönetir. Politik hamleleri, ittifakları ve saray içi güç oyunları ustalıkla kontrol eder. Bu yıllar onu hem halkının gözünde bir lider hem de düşmanlarının gözünde korkulan bir figür yapar. Aynı zamanda yeni bir bağ kurar—bu bağ ileride intikam planının parçası olur.
Truva’dan zaferle dönen Agamemnon, yanında esir aldığı Prenses Kassandra ile gelir. Klytaimestra için bu hem bir ihanet hem de beklenen fırsattır. Yıllardır planladığı intikam anı gelmiştir. Agamemnon’u ve Kassandra’yı acımasızca öldürerek hem kocasının ihanetini hem de tanrıların haksız düzenini cezalandırdığını düşünür.
Cinayetin ardından sarayda güç hâlâ elindedir, ancak çocukları Elektra ve Orestes’in gözünde bir canavara dönüşür. Orestes’in ileride onu öldürecek yeminler etmesi, Klytaimestra’nın hikâyesini kanlı bir döngünün içine hapseder. Roman, onun hem kahraman hem cani olarak anılacağı kaderle baş başa kalmasıyla son bulur.
Klytaimestra’yı okurken kendimi sadece bir hikâyenin içinde değil, bir kadının yüzyıllar öncesinden bugüne ulaşan sesiyle baş başa buldum. Başta yaptıklarını anlamakta zorlandım, çünkü kararları çok sert ve acımasız görünüyordu. Ama geçmişine indikçe, yaşadıklarını gördükçe, o öfkenin nereden beslendiğini anlamaya başladım. Onun için intikam bir seçimden çok, yaşamanın tek yolu gibiydi.
Sayfalar ilerledikçe hem hak verdim hem de bazen durup “keşke farklı davranabilseydi” dedim. Gücünü, zekâsını ve sabrını hayranlıkla izlerken, kırılmış bir kalbin neler yapabileceğini de bir kez daha gördüm.
Mitolojiye ilgi duymayan biri bile bu kitapla birlikte o dünyanın içine çekilebilir. Çünkü Klytaimestra sadece bir kraliçe değil; haksızlığa uğramış, acı çekmiş, kaybetmiş ama yine de kendi gücünü eline almış bir kadın. Okurken onunla birlikte ben de güçlendim, onunla birlikte öfkelendim ve hikâye bittiğinde uzun süre etkisinden çıkamadım.
Mitoloji kitaplarını okurken isimleri hep karıştırırdım. Bu kitapta da aynı durum olabilirdi ama önceden önlem olarak isimleri not aldım. Bu sayede okurken çok daha rahat ettim.
Casati, antik Yunan atmosferini güçlü betimlemelerle kuruyor; deniz kokusunu, sarayın mermer soğukluğunu, savaş çığlıklarını hissettiriyor. Klytaimestra’nın iç sesi, okuyucuyu hem ona hayran bırakıyor hem de yaptıklarının ağırlığını sorgulatıyor.
·
504 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.