Merhabalar sevgili kitap sever dostlarım, nasılsınız? Bugün sizlerle, sadece bir roman değil bir çığlık, bir iç döküş, bir direniş biçimi olan, 
Seray Şahiner #antabus kitabından bahsedeceğim.
Bu kitap, üçüncü sayfa haberlerinden tanıdık gelen ama aslında hepimizin çevresinde sessizce var olan kadınların hikâyesini anlatıyor. Ana karakter Leyla’nın sesi, bazen bir iç çekiş, bazen bir sitem, bazen de ironik bir kahkaha gibi yankılanıyor sayfalarda.
Leyla, konfeksiyon işçisi. Hayatı boyunca başkalarının kararlarına maruz kalmış, ailesi tarafından şiddet görüyor, istemediği biriyle evlendiriliyor, hayatı başkalarının kararlarıyla şekilleniyor. şiddet görmüş, susturulmuş bir kadın. Ama bu roman onun suskunluğunun değil, içsel direnişinin anlatısı. Sevgili yazar, Leyla’nın hikâyesini öyle bir dille kuruyor ki, okurken hem öfkeleniyorsunuz hem de gülümsüyorsunuz. Çünkü Leyla’nın dili acıyla yoğrulmuş ama aynı zamanda keskin, ironik ve çok tanıdık.
Bu kitabı okurken Leyla’nın yaşadıkları karşısında içim burkuldu. Ama aynı zamanda onun her cümlesinde bir güç, bir “ben buradayım” sesini duydum. Özellikle alternatif sonlar bölümü, bana kaderin değil, sistemin tekrar eden döngüsünü düşündürdü. Kitap boyunca Leyla’nın sesi bazen benim sesim oldu, bazen annemin, bazen sokakta karşılaştığım bir kadının. Ve bu ortaklık, beni hem hüzünlendirdi hem de daha dikkatli okumaya itti.
Antabus, sadece bir roman değil; bir yüzleşme, bir hatırlatma. Kadınların görünmeyen yüklerini, sessiz çığlıklarını ve içsel direnişlerini anlamak isteyen herkesin okuması gereken bir kitap. Eğer siz de bir hikâyenin içinde hem acıyı hem mizahı hem de direnişi aynı anda duymak istiyorsanız, bu kitabı mutlaka okuyun, kesinlikle tavsiye ediyorum.
“Depresyon zengin hastalığı kızım! Bize gelmez. Biz kanser oluruz, verem oluruz, ülser oluruz...”
“Hani evlilik hayali kuran kızlar var ya, ben onların aklına sı.ayım. Benim en büyük hayalim boşanmak.”
“El âlemin karıları geceden kuru fasulye-nohut ıslar, ben Antabus ıslıyorum.”
Mutlu Okumalar Dilerim
Seray Şahiner #antabus kitabından bahsedeceğim.
Bu kitap, üçüncü sayfa haberlerinden tanıdık gelen ama aslında hepimizin çevresinde sessizce var olan kadınların hikâyesini anlatıyor. Ana karakter Leyla’nın sesi, bazen bir iç çekiş, bazen bir sitem, bazen de ironik bir kahkaha gibi yankılanıyor sayfalarda.
Leyla, konfeksiyon işçisi. Hayatı boyunca başkalarının kararlarına maruz kalmış, ailesi tarafından şiddet görüyor, istemediği biriyle evlendiriliyor, hayatı başkalarının kararlarıyla şekilleniyor. şiddet görmüş, susturulmuş bir kadın. Ama bu roman onun suskunluğunun değil, içsel direnişinin anlatısı. Sevgili yazar, Leyla’nın hikâyesini öyle bir dille kuruyor ki, okurken hem öfkeleniyorsunuz hem de gülümsüyorsunuz. Çünkü Leyla’nın dili acıyla yoğrulmuş ama aynı zamanda keskin, ironik ve çok tanıdık.
Bu kitabı okurken Leyla’nın yaşadıkları karşısında içim burkuldu. Ama aynı zamanda onun her cümlesinde bir güç, bir “ben buradayım” sesini duydum. Özellikle alternatif sonlar bölümü, bana kaderin değil, sistemin tekrar eden döngüsünü düşündürdü. Kitap boyunca Leyla’nın sesi bazen benim sesim oldu, bazen annemin, bazen sokakta karşılaştığım bir kadının. Ve bu ortaklık, beni hem hüzünlendirdi hem de daha dikkatli okumaya itti.
Antabus, sadece bir roman değil; bir yüzleşme, bir hatırlatma. Kadınların görünmeyen yüklerini, sessiz çığlıklarını ve içsel direnişlerini anlamak isteyen herkesin okuması gereken bir kitap. Eğer siz de bir hikâyenin içinde hem acıyı hem mizahı hem de direnişi aynı anda duymak istiyorsanız, bu kitabı mutlaka okuyun, kesinlikle tavsiye ediyorum.
“Depresyon zengin hastalığı kızım! Bize gelmez. Biz kanser oluruz, verem oluruz, ülser oluruz...”
“Hani evlilik hayali kuran kızlar var ya, ben onların aklına sı.ayım. Benim en büyük hayalim boşanmak.”
“El âlemin karıları geceden kuru fasulye-nohut ıslar, ben Antabus ıslıyorum.”
Mutlu Okumalar Dilerim
·
43 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.