Sandman Üzerinden Sanat ve Toplum Eleştirisi
Üçüncü ciltteki ilk hikaye üzerine biraz konuşmak istedim ama çizgi romanın fantastik evreninden sıyrılıp gerçekçi bir tavır sergiledim. Spoiler!
İlk hikayedeki Kalliope; Fry’ın sanatının ana kaynağı olmasına rağmen pasifize edilmiş şekilde bir köşede duruyor, üstelik onun cinsel hazlarını karşılamak da onun görevi. Benzer bir durumun avrupa sanat sinemasında da olduğunu söyleyebiliriz; özellikle Godard filmlerinde kadın karakterlerin nesne gibi durmaları ama senaryonun duygusal ekseninin onlar etrafında dönmesi buna bir örnek. Godard’ın veya öbür yönetmenlerin amacı toplumdaki cinsiyet rollerini eleştirmek mi yoksa başka bir amaç mı taşıyorlar tartışılır (Sonuçta Godard’ın Anna Karina ile olan ilişikisi malumumuz).
Erasmus Fry hatta Kalliope’nin bir sonraki “sahibi” ilham perisi Kalliope’nin asıl amacı bu olmamasına rağmen karşılarında güçsüz, itaat etmekten başka çaresi olmayan bir kadın olunca tecavüz etmekten çekinmiyorlar. Bu durum insanın fırsat bulduğunda merhametini tamamen yitirip kendi hazzına odaklanmasını gözler önüne seriyor. Yasaların kadında kusur bulup müdahale etmemesi ve hikaye sonunda bir erkek tarafından kurtarılması çok ayrı bir konu ama neyse ona girmeyelim.
İkinci hikayedeki, yeterli sayıda kişi inanırsa iktidarın veya düzenin değişeceği felsefesi bana biraz gerçekdışı geldi
·
30 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.