Reşat Nurinin dili o kadar güzel ki edebi haz denen duyguyu derinden hissettim.
Kitapta hayatı boyunca çabalamadan büyüyen ve sonrasında da elinde belli yetenekleri varken dilenciliği tercih eden bir Miskin var. Bu Miskinin en büyük düşmanı gurur o içindeki insani duyguyu törpüleyerek mesleğini -kendi deyimiyle sanatını- icra etmeye çalışıyor. Kaderle yollarını kesiştiren İsmail'i maddi yük olduğu için değil manevi yük olduğu için sevmiyor ve istemiyor. Çünkü onda bir ruh kıpırdatması oluşturuyor ve kendini sorgulattırıyor. Aslında onu çok seviyor ama korkuyor ondan. Onun bilgiye olan merakı ve açlığı kudurtuyor onu. Çünkü kendisinde olmayan tarafı gösteriyor ona.
Kitapta emeğiyle belli bir refaha eremeyen tonla insan var. Bu ülkemizin hâlâ çok acı bir durumu. Talat, muallim, ve daha tonla dilendiği memur, işçi...
Miskinler tekkesini; yazarının şahane dili, ve akıcılığı açısından öneririm.
·
42 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.