Maya Duran, İstanbul Üniversitesi’nde görevli sıradan bir kadın. Yıllar sonra İstanbul’a gelen yaşlı Alman profesör Maximilian Wagner’le yolu kesişiyor. Wagner’in gelişinin ardında, II. Dünya Savaşı sırasında yaşanmış büyük bir trajedi var. Karadeniz’in soğuk sularında kaybolan hayatlar, devletlerin suskunluğu, sürgünler ve unutulmak istenen bir tarih… Maya’nın gözünden hem Wagner’in kişisel acılarını hem de bu topraklarda saklı kalmış geçmişi görüyoruz.
Roman, aşk, kayıp, yalnızlık ve hatırlama temalarını tarihle iç içe örüyor.
Bana Göre:
Benim için Serenad, sadece bir roman değil, hem bireysel hem toplumsal bir yüzleşmeydi. Maya’nın yalnızlığı bana çok tanıdık geldi; kadın olmanın yükü, hayatın içinde sıkışmışlığı… Wagner’in hikâyesi ise sevginin ve sadakatin nasıl bir ömre yayılan acıya dönüşebileceğini gösterdi.
Okurken şunu düşündüm: Geçmiş hiçbir zaman tamamen kapanmıyor. Sessizlikle örtülse bile, en beklenmedik anda kendini hatırlatıyor. Livaneli’nin dili, ders anlatır gibi değil; karakterlerin içinden konuşuyor. Bu yüzden tarih, sayfalarda bir bilgi değil, yaşanmış bir duygu gibi akıyor.
Serenad, bana kalırsa bir “unutmama” romanı. Kayıpları, sessizlikleri, görmezden gelinen acıları hatırlatıyor. Ve en çok da şunu söylüyor:
“İnsanın hayatı, susturulmuş bir geçmişin ağırlığıyla tamamlanamaz.”
·
180 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.