Üzülerek Nora Roberts'la çok iyi anlaşamadığımı söylemek zorundayım. İlk okumaya başladığımda yüksek duygular içerisindeydim aslında, tam olarak lise zamanlarımda çok iyi bir aşk romanı okuyormuş gibi hissetmiştim kendimi.
Sonrasında ise maalesef öyle çıkmadı. En sevmediğim kısım kitap bir ilişkiyi anlatmıyor gibiydi. Bu kitap bir otelin tadilat ve açılma sürecini anlatıyordu, bu zamana denk gelen ilişkiye dair de arada bir iki satır bir şeyler okuyoruz gibiydi.
Eğer aşk romanı okuyorsam açıkcası içersinde biraz aptalce verilmiş kararlar, anlamsız ayrılıklar, aşkın yoğunluğundan düşünmeden yapılmış hareketler bekliyorum biraz, ki öfkelenmenin de bir keyfi olsun. Bu kitapta ise herkes çok olgundu. Ailenin en yaşlı üyesinden altı yaşındaki en küçük üyesine kadar herkes çok akıllı çok mutluydu. Bu kadar karikatüre dönmüş aileleri okumayı sevmiyorum.
Esas çiftimizin ise doğduklarından beri birbirlerini tanıyorlar ve çok iyi arkadaşlar ama buna rağmen sevgili olma işini bu kadar kolay kotarmaları, çıkan bir sorunu ise büyütmeden hemen konuşup halletmeleri baya sıkıcıydı, nolurdu biraz kavga çatışma okusaydık ya, otelin raflarının takılmasını okuduk ama 50 sayfa.
Bunun dışındaki diğer problemim ise çok fazla konuşma olmasıydı, ÇOK FAZLA. Yani kitapta bir olay oluyor sonra biz karakterin o olayı başlalarına uzun uzun anlatmasını okuyoruz, hatta bazen birden fazla karakterin anlatmasını okuyoruz. Böyle kaç tane paragraf atladım hatırlamıyorum bile. Bir yerden sonra kitap beni boğuyormuş gibi hissettim gerçekten.
Buna rağmen yine yazarın başka kitaplarını okuyacağım ama burada yıldızımız barışmaz başka bir yerde barışır.
·
35 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.