Hep kendimize “niye böyleyim?” diye sorarız. Ama belki de doğru soru bu değil. Asıl sorulması gereken: “Bana ne oldu?”
Kitap, yaşadıklarımızın izlerini taşıdığımızı ve çoğu zaman bu izlerin görünmez yerlerden konuştuğunu hatırlatıyor. “Nasıl sevildiğiniz her şeyi değiştiriyor” sözü çok doğru: Sevilme biçimimiz, kendimizi ve hayatı nasıl gördüğümüzü belirliyor.
“Size nasıl davranacaklarını insanlara siz öğretirsiniz” cümlesi, bize kendi sınırlarımızı ve davranış biçimlerimizi sorgulatıyor. Bazen farkında olmadan başkalarına nasıl ders verdiğimizi ya da onların bize nasıl karşılık verdiklerini şekillendiriyoruz. Kendi sınırlarımıza sahip olmak, hem kendimizi hem karşımızdakileri anlamak için çok önemli.
“Nasıl sevildiğiniz her şeyi değiştiriyor” sözünü düşünün. Sevilme biçimimiz, kendimizi nasıl gördüğümüzü ve hayatı nasıl yaşadığımızı belirliyor. Çocuklukta eksik kalan sevgi, yetişkinliğimizde en çok aradığımız şey haline geliyor ve çoğu zaman dinmeyen bir sevgi açlığına dönüşüyor.
En çarpıcı bölümlerden biri terapinin tanımıydı: “Geçmişin etkilerini silemezsiniz. Ama beyninizde yeni yollar açabilirsiniz.” Bu, nöroplastisite için birebir örnek. Geçmiş hep orada kalır ama biz artık yeni yollar seçebiliriz. Bozuk değiliz, sadece yeni yollar açmaya ihtiyacımız var.
İyileşmek yalnızca kendimizle değil, bizi anlayan, destekleyen insanlarla mümkün. Ve hep hatırlamalıyız:
Ne oldu sana?
··
99 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.