Gamze.
@Empatolog
Evreni dinleyen empat
Bağımlılık, düşün eksikliğidir. Bağımlılık, özgürlükten yoksunluğu ve yaşamdan vazgeçişi gizlemek için insanların taktıkları maskedir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Algernon’a Çiçekler
Geçen ay kitap kulübümüzde okuduğumuz kitaptı. Aradan zaman geçmesine rağmen zihnimde dolaşmaya devam ediyor. Sanırım onun hakkında bir şeyler yazmanın zamanı geldi.
Bazı kitaplar vardır; okurken hikayeyi takip edersiniz. Bazıları ise sizi takip eder. Sayfayı kapattıktan günler sonra bile bir cümlesi aklınıza gelir, bir karakteri içinizden çıkmaz. Algernon’a Çiçekler benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
Kitabı bitirdiğimde aklımda tek bir soru kaldı:
Bir insanı değerli yapan şey gerçekten zekası mı?
Charlie ameliyat öncesinde daha mı az insandı? Daha mı az sevilmeye layıktı?
Bence Daniel Keyes’in cevabı çok net: Hayır.
Charlie’nin hikayesini okurken kendimi sık sık rahatsız hissederken buldum. Çünkü kitap yalnızca Charlie’yi anlatmıyor; bizim insanlara nasıl baktığımızı da gösteriyor. Toplum olarak çoğu zaman başarıyı, eğitimi, zekayı ve yeteneği ön plana çıkarıyoruz. İnsan olmanın değerini ise çoğu zaman bunlarla ölçüyoruz.
Oysa Charlie bize başka bir şey öğretiyor.
İnsan olmanın başlangıç noktası zeka değil. Şefkat. Anlayış. Merhamet. Sevgi.
Belki de bu yüzden Charlie’nin en saf hali kitabın en unutulmaz hali olarak kalıyor.
Algernon’a Çiçekler benim için bir bilim kurgu romanından çok daha fazlasıydı. İnsan ruhunun yalnızlığını, kabul edilme ihtiyacını ve sevilmek için ne kadar çabaladığımızı anlatan bir yolculuktu.
Charlie’nin zekasının yükselişini değil, kalbinin kırılışını okudum.
Kitap bittiğinde geriye yalnızca bir hikaye 
Algernon'a Çiçekler kalmadı. Bir insanın anlaşılmak istemesinin ne kadar evrensel bir duygu olduğunu yeniden hatırladım.
Ve son sayfayı kapattığımda içimden yalnızca şu geçti:
Algernon'a Çiçekler kalmadı. Bir insanın anlaşılmak istemesinin ne kadar evrensel bir duygu olduğunu yeniden hatırladım.
Ve son sayfayı kapattığımda içimden yalnızca şu geçti:
Puan vermedi·424 syf.·
10 günde okudu
·2026 6. kitabı
Hayat garip.
Bir gün geçip gidiyor sanıyorsun, sonra bir şarkı çalıyor ve bütün hislerin yerinden kalkıyor. Yıllardır içimde duran bir şeyi hatırlatıyor bana bazı melodiler. Ne olduğunu tam bilmiyorum. özlem gibi. Bir eve dönüş hissi gibi.
Sanki çok uzaklardan gelmişim de birazdan kendime kavuşacakmışım gibi. İçim kıpır kıpır.
Ama telaştan değil.
Yaşadığımı hatırlamaktan.
Rüzgarın yüzüme değmesini.
Denizin kokusunu.
Sevdiğim insanların sesini.
Okunacak kitapları.
Henüz gidilmemiş yolları.
Bir anda hepsini seviyorum.
Öyle büyük bir mutluluk değil bu.
Daha derin.
Daha sessiz.
İnsanın göğsüne sığmayan ama gözlerine yerleşen cinsten.
Ve düşünüyorum.
Belki de hayatın anlamı bir yere varmak değil. sadece böyle bir şarkıya denk gelmek.
Ve kalbinin hala heyecanlanabildiğini fark etmek.