Kitap teorik bilgiler arasında kaybolmadan, öz, kısa bir dille, insanı en temel noktalardan yakalıyor. Kendini tanıma cesareti gösteren birinin eline alması gereken ilk kitaplardan biri olabilir çünkü okurken kavramları zihne doldurmak yerine kalbe dokunan bir sadelikle güç veriyor, insana yol göstermeyi hedefliyor. Ruiz’in anlattıkları, aslında hepimizin çocukluğundan beri deneyimlediği ama çoğu zaman farkına varmadığı bir gerçeği gözler önüne seriyor: dünyaya geldiğimizde ne dilimizi biz seçtik, ne ismimizi, ne de inançlarımızı. Aile, toplum, din, eğitim… hepsi bizden önce vardı ve biz henüz bilinçli tercihler yapacak durumda değilken üzerimize giydirildi. Ödül ve ceza sistemleriyle kendi özümüzden uzaklaştırıldık, başkalarının görmek istediği kişi olmaya mecbur bırakıldık. Anne babayı memnun etme çabasından öğretmenleri tatmin etmeye, toplumun onayını alma uğruna kendimizden uzaklaşmaya kadar bütün hayatımız bir “rol” içinde geçti. Ve sonunda olmadığımız birine dönüştük. Bu farkındalık, kitabın en çarpıcı taraflarından biri: insanın kendine şu soruyu sormasına sebep oluyor, ben gerçekten kimim?
Ruiz, bu sorunun cevabını dört basit ama bir o kadar da güçlü anlaşmaya bağlıyor. Sözlerimiz bizim yaratıcı gücümüzdür, onları özenle seçmeliyiz. Başkalarının söylediklerini kişisel algılamamalıyız, çünkü herkes kendi rüyasını yaşar ve bizimle değil, kendi dünyalarıyla ilgilenirler. Varsayımlardan uzak durmalıyız; çünkü zihnimizin boşlukları doldurma çabası yanlış anlamalarla, kırgınlıklarla, hatta savaşlarla sonuçlanır. Ve daima elimizden gelenin en iyisini yapmalıyız, çünkü bu hem pişmanlığı ortadan kaldırır hem de yaşamdan keyif almanın kapısını açar. Basit görünen bu ilkeler aslında büyük bir dönüşümün kapısını aralıyor.
Kitap, insanı korku temelli anlaşmalardan sevgi temelli anlaşmalara yönlendirmeyi amaçlıyor. Korkunun enerjimizi emdiğini, bizi tükettiğini sevginin ise çoğaltıp, besleyip, üretkenliğimizi artırdığını anlatıyor. Yıllardır üzerimize yüklenmiş inançların, yaraların, duygusal zehirlerin farkına vardığımızda aslında hepsini değiştirebilme gücümüz olduğunu anlamamızı istiyor. Ruiz’in söylediği gibi farkındalık ilk basamaktır; fark etmediğimiz hiçbir şeyi iyileştiremeyiz.
Ruiz, gerçek benliğimizin aslında hiç büyümemiş olan içimizdeki çocuk olduğuna dair vurgulamalar yapıyor. Yıllar içinde bastırılmış, yaralanmış, korkutulmuş bu çocuk, özümüzü temsil ediyor. Fakat farkındalık ve şefkatle yeniden ortaya çıkarıldığında özgürleşebiliyor. Bu noktada kitap masumiyeti hatırlamaya, hayatı olduğundan farklı değil, olduğu gibi kucaklamaya ve elimden gelenin en iyisini yapmaya davet etti beni.
Dört Anlaşma için kısa, yalın, tekrar tekrar açılıp hatırlanacak bir rehber gibi demek mümkün.
Dört Anlaşma 
Don Miguel Ruiz
Dört Anlaşma Don Miguel Ruiz
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.