Kitabı okurken kimi yerde gülümsedim kimi yerde boğazım düğümlendi. Çocuk gözünden dünyaya bakmak
bu kadar içten ve acı verici olabiliyormuş , unutmuşum ... Scout’un saf bakışı, Jem’in yavaş yavaş büyümesi ve Atticus’un dimdik duran vicdanı bana sadece bir roman değil, bir hayat dersiydi.
Kitap bence hem edebî hem de insani açıdan çok güçlü. Adalet, empati, önyargı ve insan onuru üzerine düşündürürken, aynı zamanda okuyucuyu masumiyetle sert gerçekler arasında gidip gelmeye zorluyor. Atticus Finch karakteri, dürüstlüğün ve cesaretin vücut bulmuş hali gibi. Mahkeme sahneleri boyunca onun her sözü, vicdanın hukuktan bile üstün olabileceğini hissettirdi bana.
Ama işin beni en çok etkileyen kısmı, kitabın başından beri gizemli bir şekilde arka planda tutulan Boo Radley’nin sonunda ortaya çıkışı oldu. Çocukların korkuyla beslediği bir hayaletten, aslında sessizce onları koruyan, kalbi kırılgan bir insana dönüşmesi… İşte Harper Lee burada okuyucunun yüzüne tokat gibi şu gerçeği çarpıyor: “Önyargılarımız, gerçekleri görmemizi engeller.” Boo’nun, Jem’i kurtarmak için karanlıktan çıkışı, bana kitabın adını hatırlattı: Bir bülbülü öldürmek ne kadar günahsa, masum birini korkularımız yüzünden canavar gibi görmek de o kadar büyük bir haksızlık.
Tabii eksik bulduğum yanlar da vardı. Özellikle Scout’un günlük yaşamına dair uzun betimlemeler bazen beni mahkeme davasının o yoğun temposundan uzaklaştırdı. Ayrıca Boo’nun hikâyesi biraz daha detaylı işlenseydi, final çok daha güçlü bir duygusal doruğa ulaşabilirdi diye düşünüyorum.
Yine de kitabı kapattığımda şunu hissettim: Bülbülü Öldürmek, sadece 1930’ların Amerika’sını anlatmıyor, bugün hâlâ içimizde taşıdığımız önyargıları da yüzümüze vuruyor. Küçük bir çocuğun gözünden adaleti, sevgiyi ve insan olmayı yeniden öğrenmek… 
Bülbülü Öldürmek harpe 
Harper Lee 
baran
Bülbülü Öldürmek harpe Harper Lee baran
·
30 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.