Othello – W. Shakespeare1000Kitap
Bu kitap benim için bir hafta sonu kaçamağı… Ama öyle sıradan bir kaçış değil kalabalıktan uzaklaşıp ruhun karanlık kıyılarına inmek gibi. Kimileri tatilini güneşin altında geçirir, ben ise Shakespeare’in gölgelerinde dinleniyorum. Othello’nun trajedisi, bana acıdan yapılmış bir sığınak gibi.
Othello… Zaferlerle dolu bir hayat, ordulara hükmeden bir irade. Ama en güçlü kahraman bile kendi kalbine yenilebiliyor. Onun yıkılışını okurken, bir generalin düşüşünden çok daha fazlasını görüyorum. İnsanın kendi içine açtığı en ölümcül savaşı.
Desdemona ise masumiyetin beden bulmuş hâli. Onu sevmek, bir kuşu avuçlarında korumaya çalışmak gibi. Ama ne yazık ki en saf aşk bile, en küçük bir şüpheyle boğulabiliyor. Othello’nun gözünde o kuş, Iago’nun fısıltılarıyla zehirleniyor. Ve işte trajedinin en acı tarafı aşk, kendi elleriyle sevdiğini öldürüyor.
Iago… O bir karakter değil, bir hayalet. Kıskançlığın, fesadın, insan ruhuna sinsice çöken karanlığın adı. Aslında her çağda, her insanda biraz Iago var. Bu yüzden ürpertiyor beni. Çünkü Othello’nun trajedisi sadece onun değil hepimizin kalbine düşebilecek bir gölge.
Ve sonunda bana kalan şu oluyor insanın en büyük savaşı meydanlarda değil, kendi kalbinin sessizliğinde kayboluyor. Gurur, şüphe, kıskançlık… Bunlar bir damla zehir gibi, aşkı boğuyor. Geriye ise Shakespeare’in o kanlı aynası kalıyor: “En büyük düşman, insanın kendi içinde büyüttüğüdür.”
Benim hafta sonu kaçışım işte bu yüzden Othello. Acının, tutkunun ve insani zaafların ortasında nefes almak… Çünkü bazen huzur, ancak trajedinin içinde bulunuyor.
·
42 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
