Bazen bir kitabı okurken, satırlar arasında yalnızca bir hikâyeye değil, bir ruhun karanlık dehlizlerine girersin. Ethan Frome tam da böyle bir kitap oldu benim için. Edith Wharton’un 1911’de yazdığı bu kısa ama ağır roman, karın ve soğuğun örttüğü Starkfield kasabasını bir metafor gibi kullanıyor: dışarıda dondurucu kış, içeride buz kesmiş ruhlar…
Ethan’ın hikâyesi aslında bir kader sarmalı. Babasını yitirip okulunu bırakmak zorunda kalıyor, annesinin hastalığıyla boğuşuyor ve bir bakıma hayata kendi iradesiyle değil, mecburiyetlerle bağlanıyor. Yalnızlığın gölgesinde, sırf sessizlikten kurtulmak için evlendiği Zeena ise kısa sürede ağır bir yük haline geliyor. Derken eve gelen kuzen Mattie, Ethan’ın dünyasına sıcak bir ışık düşürüyor. O ışık öyle güçlü ki, Ethan’ın içindeki gömülü yaşam isteğini yeniden uyandırıyor. Ama o ışığın ardından gelen karanlık, belki de hayatının en derin çukuruna sürüklüyor onu…
Wharton bu romanda yalnızlığı, çıkmazları, ölüm korkusunu ve bastırılmış arzuların nasıl bir insanı parçalayıp sürüklediğini o kadar yalın ama o kadar sarsıcı bir dille anlatıyor ki, kitabı bitirdiğinde Ethan’ın suskun yüzü zihninden silinmiyor.
Kısacık ama derin: “Yaşarken ölmek, yaşayan ölüler.”
Ethan Frome tam da bu tanımın cisimleşmiş hâli.
Ben bu hikâyeyi kışın okumadım ama yine de iliklerime kadar hissettim. Siz mutlaka karın ve soğuğun ortasında okuyun; o zaman sayfaların nefesi odanızı da donduracaktır.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.