Sevdim, Keyif Aldım; Ama "Ama"larım Var!
Kitap bana enteresan bir deneyim yaşattı. Okumaya başladığım zaman, arka kapakta yazan "bilim kurgu" ifadesinin yanlış olduğunu, fantastik bir yapısı olduğunu düşünmüştüm. Hikaye ilerledikçe bilim kurgu kendini göstermeye başladı.
Bu güzel bir deneyimdi; çünkü karakter anlamlandıramadığı, neden-sonuç ilişkisi kuramadığı, (hatta sanırım bunu söylemek abartı olmaz) cahil olduğu kısımda dünya sanki fantastikmiş gibi hissettiriliyordu. Fakat o cehalet kayboldukça, nedenleri kavradıkça bilim kurgusal yapı daha bir kendini belli etti. Bu kitabın biçimsel anlamda en sevdiğim özelliği oldu. Ayrıca betimlemelere neredeyse hiç girmeden, aksiyona ve çoğunlukla karakterlerin duygu durumlarına, hissiyatlarına ağırlık vermesi dinamik bir okuyuş sundu.
Biçemsel olarak bakarsak kitabın konusu pek de orijinal değil: Otoriter bir yapıya karşı özgürlük, hak mücadelesi. Yazarın sürpriz olmasını istedigi birkaç şeyi önceden tahmin edebiliyorsunuz. Final kısmı hariç. Böyle bir finali cidden beklemiyordum; ama birkaç incelemede yazıldığı gibi finalin hayranlık uyandırdığını da -kendi adıma- söyleyemem doğrusu. Evet, beklemediğim bir finaldi ama bana bir "Vay be!.." duygusu yaşatmadı.
Bence bunun en büyük nedeni şu: Kitap, finale giden son sekansta anlaşılması güç bir hal alıyor. Yazarın söylemek istediği, hikayede açıklamak istediği şeyler varmış ama bunu bir türlü yapamamış gibi hissettim. Sanırım bu, finalin bende büyük bir duygusal etki yaratmasına mani oldu.
Öte yandan vahşi kapitalizme (modern köleliğe), halihazırdaki dünya sistemine iki çift lafı olan bir kitap olduğunu da söylemeden edemeyeceğim. Ayrıca Joseph Campbell'ın "Kahramanın Yolculuğu" şablonunun işleyişini kitapta çok net görüyorsunuz. Zaten baş karaktere sürekli "Sen kahramansın" denmesinin bir nedeni de bu olsa gerek.
·
71 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.