Karamizah Sevenlere, Ama…
Pastoralya altı öyküden oluşuyor ama öyküler epey uzun. Karamizah ve hiciv yazım tarzını seviyorum, bu yönüyle bazı anlarda gülümsetti de; ama 
George Saunders ’ın gereksiz uzayan diyalogları, lafı dolandırması beni yordu. İlk öyküden itibaren o dünyaya girmeye çalıştım ama içine çekmedi.
Evet, kaybedenlerin trajikomik hikâyelerini işliyor, bazı cümlelerde gerçekten iyi dokunuşlar var, ama bütün olarak baktığımda “beni yakalayan, etkilendiğim bir hikâye oldu mu?” Hayır. Pastoralya’ya yapılan övgülerin bir kısmı bana fazla geliyor. Sabun köpüğü gibi bir tat bıraktı.
Sayfa 31’de şöyle bir cümle var:
“Kusurlarına işaret etmek olumsuz bir şey değil. Aslında olumlu bir şey. Çünkü kusurlarına işaret edersen düzeltilebilir. Asıl olumsuz olan, kıymetli bilgileri kendine saklamak. Yapıyor musun bunu? Kendine sakladığın kıymetli bilgiler var mı? Umarım yoktur.”
Belki de kitabın kendi içinden gelen bu cümle, Pastoralia için benim duyguma en yakın şey: Evet, kusurlarına işaret ediyorum, çünkü kitabın içinde çok şey olabilecekken bana hep eksik kalmış gibi geldi.
Pastoralya altı öyküden oluşuyor ama öyküler epey uzun. Karamizah ve hiciv yazım tarzını seviyorum, bu yönüyle bazı anlarda gülümsetti de; ama George Saunders ’ın gereksiz uzayan diyalogları, lafı dolandırması beni yordu. İlk öyküden itibaren o dünyaya girmeye çalıştım ama içine çekmedi.
Evet, kaybedenlerin trajikomik hikâyelerini işliyor, bazı cümlelerde gerçekten iyi dokunuşlar var, ama bütün olarak baktığımda “beni yakalayan, etkilendiğim bir hikâye oldu mu?” Hayır. Pastoralya’ya yapılan övgülerin bir kısmı bana fazla geliyor. Sabun köpüğü gibi bir tat bıraktı.
Sayfa 31’de şöyle bir cümle var:
“Kusurlarına işaret etmek olumsuz bir şey değil. Aslında olumlu bir şey. Çünkü kusurlarına işaret edersen düzeltilebilir. Asıl olumsuz olan, kıymetli bilgileri kendine saklamak. Yapıyor musun bunu? Kendine sakladığın kıymetli bilgiler var mı? Umarım yoktur.”
Belki de kitabın kendi içinden gelen bu cümle, Pastoralia için benim duyguma en yakın şey: Evet, kusurlarına işaret ediyorum, çünkü kitabın içinde çok şey olabilecekken bana hep eksik kalmış gibi geldi.·
13 +1'leme
·1.979 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kitabı bitirememiştim. Denizanası yemek gibiydi. Tatsız ama sinir bozucu. Yani denizanası yediğimden değil ama öyle hissettirir gibi😅
Denizanası benzetmen harika olmuş, tam oturmuş. Tatsız, kaygan ve insanın dişinin arasında kaybolan bir şey gibi 😄 (Denizanası yemedim tabii ama yeseydim sanırım tam da böyle hissettirirdi😂). Saunders sanki okuru doyurmaktan çok rahatsız edip ‘bu muydu yani?’ dedirtmek için her şeyi yapıyor gibi.
Sayfa 31'e istinaden
Bana kalırsa, kusurlara işaret etmek gerçekten olumlu bir şey. Çünkü ancak fark ettiğimiz şeyi düzeltme şansımız olur. Ama asıl mesele şu,İnsan bazen kendi kusurlarını bile kabullenmekten korkuyor, başkasınınkini düzeltmek ise daha kolay geliyor.
Kıymetli bilgileri kendine saklamak meselesine gelince..Bence bu biraz insanın doğasında var. Bazen 'ya yanlış anlaşılırsam?' diye korkuyoruz, bazen de bilgiyi paylaşmak bize güçsüzlük gibi geliyor. Oysa tam tersi,Paylaştıkça büyüyoruz. Ben bilgiyi saklayan birisi olmadım umarım bundan sonrası içinde olmam .Çünkü paylaşılmayan bilgi bir süre sonra insanın içini kemirmeye başlar .....
Yorumunuza sağlık 👏🏻