Aziz dostlarım…
Konuşacak nefesim yok,
Dilim taş kesildi, midem boşluktan kavruldu.
Kamet getirin de namaza duralım;
Belki açlığımızı gök doyurur,
Belki susuzluğumuzu rahmet keser.
Ama ey dostlar…
Bebeklerin çığlığı göğe yükseliyor,
Mezarlıklar beşik oldu onlara.
Ölü çocukların üzerine kapanan anneler,
Göğüslerinden süt değil,
Gözlerinden kanlı gözyaşı akıtıyor.
Kadınlar ekmek kuyruğunda değil artık,
Kefen kuyruğunda bekliyor.
Erkekler yiğitlikleriyle değil,
Evlatlarının cansız bedenlerini taşıyan
Titreyen kollarıyla anılıyor.
Her sokakta bir ağıt,
Her evde bir yas,
Her taşın altında bir mazlumun nefesi var.
Yetimlerin aç karnı değil,
Boğazındaki düğüm konuşuyor artık.