"ÜŞÜYEN PARMAK UÇLARIM"
"Herhangi bir çocuğun elindeki oyuncak gemicikle eşleştir beni.
Sana olan sevgim dediğim koca denizin hırçın dalgalarına bırakmışım kendimi.
Ne ben vazgeçeyim direnmekten ne de sen vazgeç boğmaya çalışmaktan beni..."
Hayatın en karmaşık, en anlaşılmaz ama bir o kadar da büyüleyici duygularından biri… Aşk. Herkesin kalbinde farklı bir formu vardır; kimi zaman bir tebessümde saklanır, kimi zaman sessiz bir bakışta kendini gösterir.
Bir şeyler saklarız; belki korkularımızı, belki hayallerimizi, belki de kendi hislerimizi. Kendimizden başka kimsenin bilmediğini sandığımız bir duygu… Ama unuttuğumuz bir şey vardır: aşk, gizlenmesi en zor duygulardan biridir. Ne kadar saklamaya çalışsak da, gözlerimiz, duruşumuz, hatta sessizliğimiz bile onu ele verir.
Aşk, en çok da bakışlarda konuşur. Sözler yetersiz kaldığında, kalbimiz duyulmak ister. Ve işte o anda, etrafımızdaki herkes bilir ne hissettiğimizi. Biz farkında olmasak bile, aşkın varlığı o kadar belirgindir ki, görünmez sanılan sırlarımızı bile açığa çıkarır.
Belki de aşk, saklanmaya çalıştığımız sırlarımızın en güzel maskesidir. Kim bilir, belki de aşkın gücü, içimizdeki en derin duyguları bile görünür kılmasındadır.
Hayalperest biriyseniz, hayat bazen kendi renklerinizi unutacak kadar başkalarının sahnesinde figüran olmanızı ister. Hep başkalarını mutlu etmek için kendi mutluluğunuzu ertelemek… “Ayıp olmasın” diye planlarınızı bozmak, başkalarının ricalarını yerine getirmek… Tanıdık geliyor mu?
Tam da bu noktada yazarın kaleme aldığı sözler, derin bir ayna tutuyor bize. Her bir sayfası, aşkın, insan olmanın ve hayatta kendi yerimizi bulmanın değerini hatırlatıyor. Kısa ama etkisi büyük cümleler… İnsanlığı, içtenliği ve hayalperest ruhu bir araya getiriyor.
Sevdiğine ne kadar sevdiğini göstermek isteyen biri… Kendini bile unutacak kadar seven birinin hislerini, birinin sevmeye başlarken yaşadığı heyecanı, tek başına severken hissettiklerini ve aşktan geriye kalan duyguları gözler önüne seriyor.
Yazar, sadece bir hikâye anlatmıyor; sanki bizim iç sesimizle konuşuyor. Başkalarının mutluluğu uğruna kendi mutluluğunu ikinci plana atan, ama yine de hayata dair umutlarını koruyan herkesin duygularını dile getiriyor. Okurken bazen gülümseyip bazen hüzünleniyoruz çünkü o cümleler, bizim saklı kalmış duygularımıza dokunuyor. Ve belki de en güzeli, bu satırlarda kendimizi yalnız hissetmememiz…
Üşüyen Parmak Uçları, dört bölümden oluşuyor:
Sevmeye Başladığında
Tek Başına Sevmeye Bırakıldığında
Ondan Kalanlardan Konuştuğunda
Aşktan Kalanlar
Her bölümde, yazarın duyguları yalın ve net bir şekilde dile getiriliyor. Şiirler ve düz yazı şeklindeki satırlarda aşk, hasret, ayrılık, sevgili gibi temalar işlenirken, sade ama derin kelimelerle bizleri karşılıyor. Her satır, hem düşündürüyor hem de duygusal bir yolculuğa çıkarıyor.
Kitap, imkânsız aşklara düşmüş, duygularının karşılığını alamamış ama umudunu asla kaybetmemiş birinin kalbinden çıkmış gibi. Ayrılığın acısında kavrulmuş, sevdiğine dair yüksek dozda duygularını kısa ve çarpıcı satırlar halinde aktarmış. Yazarın naif duyguları belki karşılık bulmamış, ancak aşkın umut kırıntılarını hiç bırakmamış, asla pes etmemiş.
Özellikle bir satır çok etkileyici:
"Hep bizli cümleler kurdum ama 'sen ve ben' diye yazdım. Çünkü sen ve ben hiç biz olamadık..."
Ve bir başka yerde:
"Ellerinin arasında sıkışmış tozlu kanatlarla çırpınan kelebek olsam da, o bir günlük ömrümü esirin olarak geçirmek bana hayatın en güzel hatırasıdır..."
Farkhapur’un şiirleri, umut ile yaşam ve ölüm arasındaki ince duvarda tek ayak üstünde bekleyen ruhu hissettiriyor. Kimi zaman düşüşümüzü, kimi zaman yeniden ayağa kalkışımızı belirleyen ise, umutlandığımız insana olan bağlılığımız…
Bu kitap, sıradan bir şiir kitabı değil. Farkhapur’un kelimeleriyle dokunduğu her yer, kalbimde daha önce keşfetmediğim boşlukları doldurdu. Metinler minik paragraflar hâlinde yazılmış ama o kadar şiirsel bir dil kullanılmış ki, bu metinleri “şiir” demek hiç de yanlış olmaz.
Kitabı okurken kendi içimde saklı mecraları keşfettim: aşkın kırılganlığı, ayrılığın sızısı, özlemin dayanılmaz ağırlığı ve her şeye rağmen hayata tutunma çabası…
Unutmayalım: bir sözün arkasında onlarca söylenmemiş söz saklıdır. Hayat bazen az söylemekle yetinmeyi öğretir, çünkü karşımızdakiler genellikle sadece duymak istediklerini duyar. O sessiz çığlıkları, söylenmemiş duyguları açığa çıkarıyor.
Eğer kalbinizin derinliklerinde gezinebileceğiniz bir kitap arıyorsanız, Üşüyen Parmak Uçlarım tam size göre. Şiirleri okudukça anlıyorsunuz ki, aşk, kayıp ve umut, hepimizin parmak uçlarında bir yerlerde saklı. Yazar, bu duyguları bize yeniden hissettirmek için burada. Bir kez okuduğunuzda, onu asla unutamayacaksınız; şiirleriyle kalbinizi yeniden ısıtmayı bekliyor.
Kitapla Kalın.
·
91 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.