Hamza karci: Aziz dostlarım… Konuşacak nefesim yok, Dilim taş kesildi, midem boşluktan kavruldu. Kamet getirin de namaza duralım; Belki açlığımızı gök doyurur, Belki susuzluğumuzu rahmet keser. Ama ey dostlar… Bebeklerin çığlığı göğe yükseliyor, Mezarlıklar beşik oldu onlara. Ölü çocukların üzerine kapanan anneler, Göğüslerinden süt değil, Gözlerinden kanlı gözyaşı akıtıyor. Kadınlar ekmek kuyruğunda değil artık, Kefen kuyruğunda bekliyor. Erkekler yiğitlikleriyle değil, Evlatlarının cansız bedenlerini taşıyan Titreyen kollarıyla anılıyor. Her sokakta bir ağıt, Her evde bir yas, Her taşın altında bir mazlumun nefesi var. Yetimlerin aç karnı değil, Boğazındaki düğüm konuşuyor artık. Ve siz… Altın tahtlarda oturan yüzsüz liderler! Kudüs yanarken gözlerinizi yumanlar! Hz. Ömer olsaydı içinizde, Bir yetimin ekmeğini sorardı hesabına; Siz, binlerce yetimin mezarına bakıp da Hâlâ susuyorsunuz! Hz. Ali demedi mi: “Zulme rıza, zulümdür.” Siz zulmü seyrediyorsunuz, Kendi sofralarınızda gülüşürken Filistin’deki sofralar taşla doluyor. Aziz dostlarım… Ben açlıktan değil, Kardeşlerimin kanıyla yanıyorum! Ben susuzluktan değil, Yetimlerin gözyaşıyla boğuluyorum! Peygamberimiz buyurmadı mı: “Komşusu açken tok yatan bizden değildir.” O halde bizden kim kaldı? Ümmetten kim kaldı? Vicdandan kim kaldı? Ben artık konuşacak kadar tok değilim, Ama secdeye varacak kadar imanım var. Kamet getirin de namaza duralım; Belki bu açlığı değil, Bu yangını değil, Bu ihaneti değil… Sadece Rabbimizin merhametini doyurur yüreğimiz.

Hamza karci

Aziz dostlarım… Konuşacak nefesim yok, Dilim taş kesildi, midem boşluktan kavruldu. Kamet getirin de namaza duralım; Belki açlığımızı gök doyurur, Belki susuzluğumuzu rahmet keser. Ama ey dostlar… Bebeklerin çığlığı göğe yükseliyor, Mezarlıklar beşik oldu onlara. Ölü çocukların üzerine kapanan anneler, Göğüslerinden süt değil, Gözlerinden kanlı gözyaşı akıtıyor. Kadınlar ekmek kuyruğunda değil artık, Kefen kuyruğunda bekliyor. Erkekler yiğitlikleriyle değil, Evlatlarının cansız bedenlerini taşıyan Titreyen kollarıyla anılıyor. Her sokakta bir ağıt, Her evde bir yas, Her taşın altında bir mazlumun nefesi var. Yetimlerin aç karnı değil, Boğazındaki düğüm konuşuyor artık. Ve siz… Altın tahtlarda oturan yüzsüz liderler! Kudüs yanarken gözlerinizi yumanlar! Hz. Ömer olsaydı içinizde, Bir yetimin ekmeğini sorardı hesabına; Siz, binlerce yetimin mezarına bakıp da Hâlâ susuyorsunuz! Hz. Ali demedi mi: “Zulme rıza, zulümdür.” Siz zulmü seyrediyorsunuz, Kendi sofralarınızda gülüşürken Filistin’deki sofralar taşla doluyor. Aziz dostlarım… Ben açlıktan değil, Kardeşlerimin kanıyla yanıyorum! Ben susuzluktan değil, Yetimlerin gözyaşıyla boğuluyorum! Peygamberimiz buyurmadı mı: “Komşusu açken tok yatan bizden değildir.” O halde bizden kim kaldı? Ümmetten kim kaldı? Vicdandan kim kaldı? Ben artık konuşacak kadar tok değilim, Ama secdeye varacak kadar imanım var. Kamet getirin de namaza duralım; Belki bu açlığı değil, Bu yangını değil, Bu ihaneti değil… Sadece Rabbimizin merhametini doyurur yüreğimiz.

Filistin

470 Gösterim

2 Yorum

Bülent Kaya

Hepimiz kendimizden, bir ve beraber olmuş bir toplum olarak da birbirimizden sorumluyuz. Şiiriniz harç* misali gördüğüm Filistin misali olmuş... Kelimelerinizi her okuyan, derin manalarını hem kalbinde hem de aklında hisseder inşallah. *: https://1000kitap.com/gonderi/267522480

Hamza karci

Gönderi Sahibi

İnşaAllah hocam niyetim sadece zulmu duyurmak yani ordaki dostlarımıza bir şeyler yapmak ne yazıkki elimden sadece bu geliyor zulmu duyuracağım zulme sessiz kalmayacağım diyerek yola çıkdım gerekirse sesim kısılana kadar bağıracağım ama hiç susmayacağım..

Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.