Orhan Kemal’in üçlemesinin son kitabını okudum.
Diğer kitabında yüzeysel olarak verilen bir kahramanın bu kitapta daha detaylı işlenişini görmek hoşuma gitti.
Her ne kadar konu Cemile’nin hayatı gibi görünse de, yazar dönemin işçi mücadelelerini, çalışma şartlarını, yapılan haksızlıkları da oldukça başarılı bir şekilde yansıtmış. Yoksulluk, eşitsizlik ve emek sömürüsü anlatmaktan kendini yine alıkoyamamış.
Arada şiveli konuşmalara yer vermesi kitaba ayrı bir hava katmış. Diyaloglar yine oldukça sık ve canlı. Başta diğer kitabın devamı gibi düşündüm ama öyle değilmiş; Cemile’nin hayatının ayrıntıları şeklinde ilerliyor. Bu yüzden üçlemenin diğer eserlerini okumayanlar için sonu biraz havada kalabilir.
İhsan Oktay Anar’dan sonra Orhan Kemal okumak bana kısa bir dizi izliyormuşum gibi kafa dağıtmalık geldi. Orhan Kemal’in dili için fazla söze gerek yok aslında; okuyan bilir. Sıradan konuları sıcacık bir şekilde anlatarak empati kurmamızı sağlıyor. Bu kitapta benim en çok empati kurduğum karakter Cemile’nin babası Malik oldu, içim sızladı.
Türk edebiyatını seviyorsanız ve gayet anlaşılır, doğal, akıcı bir günlük konuşma diliyle yazılmış eserleriyle henüz tanışmadıysanız mutlaka tanışmalısınız.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.