Karanlık Koridorlarda Yankılanan SeslerDuygu ve Düşünce
Kaan Murat Yanık’ın Dünyasızlarını okurken sanki karanlık bir koridorda yürüdüm. Her adımda yankılanan sesler bana ait miydi yoksa kitabın sayfalarından fırlayan hayaletler miydi, ayırt edemedim. Dünyasız olmak; aslında yaşarken ait hissedememek, ne bu toprağa ne de göğe tam anlamıyla kök salamamak demekmiş. Ve ben, kendi hayatıma baktığımda, o aidiyetsizliğin gölgesini sık sık omuzlarımda hissettim.
Çocukken taşındığımız her yeni evde, odamın duvarlarına bakıp hep aynı şeyi düşündüğümü hatırlıyorum: “Burası benim midir gerçekten?” Dünyasızlık tam da böyle bir şey; içinde yaşadığın mekânı, bulunduğun zamanı, hatta bazen kendi bedenini bile tam anlamıyla evin gibi görememek. Bu kitabı okurken yıllardır susturduğum bu hisler yüzeye çıktı. Yanık’ın kelimeleri bana, aslında yalnız olmadığımı, birilerinin aynı karanlıkta nefes aldığını fısıldadı.
Kitap, insanın kendi içine doğru kazdığı bir yol gibi. Ne kadar derine inersen o kadar çıplak kalıyorsun, kaçacak hiçbir yer yok. Ben de kendi içimde sakladığım kırıkları düşündüm. Dünyasızlığın bana hissettirdiği yalnızlığı, kalabalıkların ortasında bile taşımıştım. Çünkü insan bazen sokakların kalabalığında değil, kendi ruhunun sessizliğinde kayboluyor.
Ama bu karanlık sadece korkutucu değildi. Bir yanıyla büyüleyiciydi de. Çünkü o boşlukta bir şey arıyorsun: Kendini. Dünyasızlık, insana belki de en hakiki soruyu sorduruyor: “Ben kimim?” Ve bu soru, cevaplarından daha ağırdır. Kitabı okurken kendi hayatımda bu soruya kaç kez dürüstçe cevap veremediğimi düşündüm. Hep maskelerle, hep rollerle yaşadım. Oysa Yanık, kelimeleriyle maskelerimizi tek tek çıkarıyor, ruhumuzu çıplak bırakıyor.
Aynı zamanda insanın içindeki sonsuz boşluğun sesi. Ve ben, o sesi dinledikçe içimde yıllardır yankılanan ama adını koyamadığım duygularla yüzleştim. Belki de dünyasız olmak, eksiklik değil, farklı bir görme biçimidir. Dünyaya değil, ruhun derinliklerine kök salmaktır.
·
910 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.