zamanların en iyisiysi hem de en kötüsü. akıl çağıydı, hem de budalalık çağı. inanç çağıydı aynı zamanda, hem de inkar çağı. bir taraftan aydınlık, bir taraftan da karanlık bir mevsim yaşanıyordu. umudun baharıydı, yeisin kışı. her şeyimiz vardı ama hiçbir şeyimiz yoktu. hepimiz doğruca cennete gidiyorduk, hem de cehenneme. o çağ bu devre öyle benziyordu ki, sesi en çok çıkan otoriteler iyisiyle kötüsüyle ikisinin mukayesesinin, sadece üstünlük bağlamında yapılmasında ısarar ediyordu.