Bu kitap, anlamanın ötesinde, hissetmeyi zorunlu kılıyor. Eğer yüksek frekansta bir iç sese, derinlikli bir hayat bilgisine ve zengin bir iç dünyasına sahipseniz, sayfalar arasında yalnızca yoksulların hikayesini değil, kendi vicdanınızın çıplak yüzünü de göreceksiniz.
Jack London öyle bir kalem ki, insana bir su damlasıyla bile empati kurdurur. İnsan kimi zaman bir yaprağı savurduğu için rüzgara kızar, kimi zaman da rüzgarı buna mecbur bıraktığı için yaprağa. Bazen yaşamı bir köpeğin gözünden görür, bazen de yaşamın gözünden köpeği. London’ı farklı kılan, bu içsel derinlik ve empatiyi satırlara yedirebilmesidir. Bu kadar sahici yazabilmesi, acıyı yalnızca gözlemlemeyip pratikte de yaşamış olmasından kaynaklanır.
London’un neden yoksul insanların arasına karıştığını sormak gerek: Tribünlere oynamak için mi? Yoksulluğu gözlemleyip edebiyatına malzeme devşirmek için mi? Yoksa o derin empati yeteneğini pratiğe dökerek, onların acısını okuyucuya da yaşatmak için mi? Cevap aslında ortada. Onun intiharı bile bu gerçeğin altını çizer: İçine sığdırdığı ızdıraplar, öykü kılığına bürünmüş acılar, yaşama içgüdüsünü bile alt edecek kadar ağırdı. Bu yüzden "Uçurum İnsanları" bir hikaye değil, kanlı canlı bir tecrübeler kitabıdır.
London, üzerinde güneş batmayan toprakların öteki yüzünü gösterir bize. Düzen maskesiyle örtülmüş yoksulluğu, kanun kılıfıyla kamufle edilmiş fakirliği, özgürlük aldatmacasıyla hakkı gasp edilen köleleri, demokrasi şarkılarıyla susturulmuş ötekileri… Kısaca, sistemin “garanti altına aldığı” adaletsizliği, hukukun kişiye göre şekil alışını ve hakkın keyfi dağıtımını ifşa eder.
Uçurum İnsanları yalnızca bir edebi eser değil, bir vicdan testidir. Yoksulların unutulmuş yüzlerine dikkat kesilmek, onların acısını paylaşabilmek için okunmalı. Çünkü Jack London bize sadece kimsesizleri anlatmaz; aslında bizleri, vicdanımızın karanlık odasında baş başa bırakır.
·
50 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.