Bazı kitaplar vardır, kapağını kapattığını sanırsın ama içeride kendi kendine hâlâ konuşur; sanki sayfaların arasına gizlenmiş küçük bir makine “ben bitmedim, bekle orada” diye titreşir. Mahalle
Steinbeck’in Fareler ve İnsanlar’ı bir roman değil, insanlığın üstü örtülmüş dosyasıdır. Kapak kapanır, ama soruşturma bitmez.
Bazı kitaplar bittiğinde sessizlik çökmez; bir uğultu başlar içimizde.
Bazı kitaplar vardır; kapağını açtığın an, odanın havası değişir. Bir sessizlik yerinden kalkar, sayfaların arasından bir yüz belirir sanki: “Gel, biraz konuşalım,” der. Çünkü o kitaplar yazının
İnsanın en büyük savaşı, dışarıdakiyle değil, kendi içindekiyledir. Çünkü çoğu zaman hayat, bir başkasının gölgesinde şekillenir. Aileden, toplumdan, gelenekten, “el âlem ne der” korkusundan
Zuhal ve Acar Baltaş’ın "Bedenin Dili" adlı eseri, iletişimin sahte cilasını kazıyarak, insanın en dürüst yüzünü "bedenini" yeniden okuyor.
Sözün hükmü geçici, bedenin tanıklığı