Senin gönlün değişirse, dünya değişir… yıllar boyunca içimde yankılanan bir gerçeklik gibi. İnsan ilişkileri, hisler, beklentiler… Hepsi birbirine bağlı, birbirini besleyen bir zincir. Ve biz, fark etmesek de, kendi nehirlerimizde sessizce akıyoruz; bazen birbirine dokunuyor, bazen de tamamen ayrı kollardan sürükleniyoruz.
Çünkü her ikimiz de sessiz akan derin nehirlere benziyorduk. O derinliklerde neler saklıydı? Kim bilir… Belki kırgınlıklar, belki umutlar, belki söylenmemiş sözler… Ve işte tam o derinlikler, bizi birbirimize görünmez iplerle bağlıyor. Ben kendi akışımı izlerken, senin sessiz çabalarını fark ediyor, bir tebessümle veya hüzünle yoluma devam ediyordum.
Bazen düşünürüm, ne kadarını kontrol edebiliyoruz? Ne kadarını kendi seçimlerimizle, ne kadarını kaderin akışıyla yaşıyoruz? Gönlün değişirse, dünya değişir sözünü anladığımda, belki de en çok kendi içimde bir değişimin başladığını hissettim. Çünkü insan, başkasını değiştiremez; ancak kendi akışını, kendi nehrini fark ederse, çevresini dönüştürebilir.
bir gün, sessizce akan o derin nehirlerin birleştiği yerde, birbirimizi bulduk. Göz göze geldiğimizde fark ettik ki, bütün o bekleyiş, bütün o suskunluk, aslında bizi bu ana hazırlamış. Dünya belki hiç değişmedi ama bizim içimizde bir devrim oldu. İçimizdeki nehirler artık birbirini besliyor, birbirine karışıyor ve küçük bir sel gibi tüm ruhumu sarıyordu.
bana öğretti ki, insanın içindeki en büyük değişim, gönlünde başlar. Ve bir gönül değiştiğinde, sessiz akışında taşıdığı tüm umutlar, kırgınlıklar, sevgi ve özlemler, dünyayı küçük bir yerden büyük bir etkiyle değiştirebilir.
·
647 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
