Eduardo Berti, görünürde küçük bir ayrıntıdan –ölü bir karatavuktan– yola çıkarak hayatın en değerli şeylerinin aslında ölçülemez ve paha biçilmez olduğunu hatırlatıyor. Bir sarayda en iyi şaraplarla, en güzel müziklerle ağırlansa bile kendi doğasına aykırı olan bir varlığın sessizce yok oluşu, bize en derin hakikati fısıldıyor: İnsan, gerçekten kendi istediği gibi yaşamadıkça, ne ihtişam ne de lüks onu mutlu edebilir.
Bu roman; yitirilen fırsatların, sıkışıp kalan hayatların ve yeniden doğan yolların anlatısı… Sade, zarif ama bir o kadar da sarsıcı bir şekilde kalbe dokunuyor. Berti, okuyucusuna adeta şunu soruyor: “Senin kendi doğan ne, ve sen gerçekten onunla uyum içinde misin?”
Berti’nin metni, belirli bir coğrafyaya ya da çağa sıkışmadan insana dair en temel sorulara dokunuyor. Çünkü kayıplar, özlem, yabancılaşma ve yeniden doğma arzusu her çağda aynı derinliği taşıyor. Bu yüzden “Düşlenen Ülke”, sadece Çin’de geçen bir hikâye değil; aslında insanın kendi varlığıyla yüzleştiği evrensel bir sahne.
Zamanın akışı değişse de, mekânlar farklılaşsa da, insanın kendi doğasına yabancılaşması ve ona geri dönme çabası değişmiyor. Belki de bu yüzden kitap, okurun zihninde kendi iç yolculuğunu başlatacak kadar güçlü bir yankı bırakıyor.Çok sevdim ben.
“Adaletsiz dünya, dedim.
Dünya adaletsiz değil, dedi Xiaomei. Dünya böyle, asla ger çekleşmeyen bir vaat.”(Sayfa:151)
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.