Puan vermedi·144 syf.··Beğendi
···Okunma: 31 Aralık 2024 18:01 Bu kitabı ilk gördüğümde başlığıyla ilgimi çekmişti ve o günden beri okumak istiyordum. İnternette ucuza görünce 'Acaba alsam mı?' diye düşündüm ve sorumu cevaplandırabilmek için Goodreads'teki incelemeleri okudum. Pek çok olumsuz inceleme ile karşılaştım ve bu incelemeler arasında kitaptan ziyade yazarın hayatındaki davranışlarını eleştiren yazılar da vardı. Ben de bu eleştirileri yersiz bulduğumdan kitap hakkında söylenenleri takmayıp, kendim okumaya karar verdim. İyi ki de öyle yapmışım çünkü bu kitabı okumamış olmak istemezdim.
Kitaba gelecek olursak; her ne kadar yarı anı, yarı kişisel gelişim olarak tanıtılsa da ben bunu kişisel gelişim kitabı olarak görmüyorum. Bu kitaptaki amaç insanlara çözüm yolu sunmaktan çok, Baek Sehee'nin hikayesini paylaşması ve bunu yaparak benzer durumları yaşayanlara yalnız olmadıklarını hatırlatması. Tabii ki size yardımcı olabilecek fikirler bulabilirsiniz. Benim demek istediğim bu kitaba sizlere bir rehber olacağı umuduyla başlamamanız.
Kitabın çoğunluğu diyaloglardan oluştuğu için akıcı ve okuması kolay. Üzerinde durup düşünülecek pek çok nokta var. Söylenenler arasında katıldıklarım da karşı çıktıklarım da oldu. Ama özellikle bir konuda yazarla aynı sorunu yaşadığımı fark ettim: öz saygı.
Bir edebiyat dersinde hocamız hikayede geçen "Benimle gelmek istemez misin?" sorusunun üzerinde durmuştu. Hikayedeki karakter sadece "Gelmek istemez misin?" diyebilirdi. Oradaki "ben" endişesinin düşük öz saygıdan geldiğini söylemişti. Bunu öğrenince; günlük hayatta aklımı yiyip bitiren "Acaba benim burada bulunmam onları rahatsız mı ediyor?", "Ben geldim diye mi modu düşük?" gibi soruların bu problemden kaynaklı olduğunu anladım. Olaya bin türlü farklı bakış açısından bakabilecekken, kendi değerimi küçük düşürecek olan bakış açısı hep öncelikli olarak aklıma gelir. Kitapta da bu sorundan bahsediliyordu ve psikiyatristin konu hakkında söylediği şu sözleri bana yardımcı oldu:
"Psikiyatrist: Sizce her davranış "Bunu benden nefret ettikleri için yapıyorlar" ya da "Bunu beni sevdikleri için yapıyorlar" kategorisine mi giriyor? Arkadaşınızın davranışından hoşnut olmamanızın asıl noktası onun davranışını sevmemeniz, kişi olarak onu sevmemeniz değil. Fakat şu an arkadaşınızın her hareketini bir reddediş olarak yorumluyorsunuz."
"Psikiyatrist: Yaptığı şeyi neden yaptığına dair pek çok açıklama olabileceğini düşünmek yerine doğruca en aşırı sonuca varıyorsunuz. Bu aşırı standartları başkalarına dayatıp duruyorsunuz. Aslında size işkence eden kendi düşünceleriniz."
Bu biraz uzun incelememe bir son getirmem gerekirse, genel olarak kitabı beğendim ve okunmasını da tavsiye ederim. Kendinizden bir parça bulmanız çok olası ama olmasa bile farklı bakış açılarını görebilmek adına değerli bir okuma olacağını düşünüyorum.