9. CiltDin
Kütüb-i Sitte/Muhtasarı Tercüme ve Şerhi 9. Cilt
“İnsanların arasına karışıp onların eziyetlerine sabreden mümin, insanların arasına karışmayıp eziyetlerine sabretmeyen müminden daha faziletlidir.”
Bugün bunu iliklerimde hissettim. Keşke yapmasanız, yapıyorsunuz; hem beni hem kendinizi mahvediyorsunuz. Bazen kapladığım alanın cismimle hiç alakası olmadığını anlıyorum. Anlıyorum ve çok üzülüyorum. Müslümanların birbiriyle uğraşmaktan başka hiçbir işi yok gibi geliyor bana. Biliyorum biraz sert oldu ama gerçekten böyle hissediyorum. Adamın belki en bulaşmaması gereken kişi benim ama gelip bana bulaşıyor. Neden çünkü güya ona göre ben belki dişine göreyim. Ama böyle düşünen herkes benim müslümanlığımın kimsenin işine ve dişine göre olmadığını anlar. Anlatırım gerekene, gerektiği şekilde.
Yine de yoruluyorum böyle şeylerin içinde olmak istemiyorum. Zaten bana göre bu global bir sorun. Tüm islam aleminin sorunu birbirlerinin ucu buculuğuyla uğraşmak. Allah akıl fikir versin.
Bu cildin kıymeti benim için çok büyük. Her cilt için bu cümleyi başka konular için kurabilirim ama oruç meselesi gerçekten çok kıymetli. Bu cildin meselesi Oruç. Belki hayatımda ilk defa bu sene üzerinde ciddi ciddi düşünerek oruç tuttum. Dedemi oruç tutarken son görüşümmüş. Ve her hatırladığımda boğazım doluyor. Çok zor tutuyordu. Gerçekten. Çok zorlanmasına rağmen. Her saat başı pencereye hava almaya gide gide. Tuttu 20 gün. Son gün o kadar kötüydü ki. Dede sen tutma ben senin fidyeni ödedim. Ödememiştim ama öyle dedim çünkü ödeyim ödeyeceğim desem biliyorum kalacak yine. Ama sen kendi adına gönderirsin dedi yok vallahi Ahmet ÖZDEMİR diye göndereceğim dedim. Göndermedin mi dedi şimdi gönderiyorum dedim. Eliyle tamam yaptı yattı. Başka bir şey demedi. Sahur oldu. Başına gittim. Sen kalkmıyorsun vallahi billahı gönderdim dedim. Tamam bana su getir dedi yattı. Sabah oldu ben evden çalıştım yanında durdum diğerleri hastaneye gitti. Sabah çorba içti, bir saat sonra yoğurt yedi, arada süt içti, sonra tekrar çorba içti. Hepsi kuş kadar. Ama ölene kadar unutmayacağım. Her yediğinde öyle bir rahat nefes alıyordu ki böyle mutlu oluyordu. O gün durmadan dua etti bana ama ben yine de belki hayatında hiç orucunu bırakmamış bir insanın orucunu bıraktırdığım için kendimi çok kötü hissettim vefat ettikten sonra. O kadar çok üzüldüm ki hatırladıkça. Şimdi bile gerçekten hem özlemden hem hatırladıkça böyle kötü. Sonraları babaannem dedi ki, ölmeden bir gün önce deden bana durup dururken o kızım beni oruçtan bıraktırmasaydı, ben o gün ölecektim zaten dedi. Oturduk ağladık babaannemle. Biz onun her sözünü her şeyini özlüyoruz. Öyle oruç benim için başka bir şey oldu. O zamana kadar hiç düşünmemiştim yani bu tuttuğum son oruç mu ne bileyim ne olur sonrasında. Ama şimdi orucun kıymetini biliyorum. İçime bir korku yerleşmiş. Her gün oruç tutmuyorum evet ama tuttuğum zaman sanki kaçacakmış gibi geliyor bana. İki gündür kaçacak gibi tutuyorum. Şimdi de acaba yarını tutabilecek miyim diyorum. Yani belki bu yaşımda anca kıymetini anladım. Ya da bir şeyler hissettim. Önce Allah'ın sonra dedemin sayesinde. Her şey doğru pencereden bakıldığında nimet... Mesela. Bu kitap sadece bir hadis cildi değil benim dedeme olan özlemimi bir parça böyle hakkında düşünerek hafifletti bana. Rabbim mekanını cennet eylesin dedeciğim.
·
79 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.