Yürüme engelli özel bir çocuk annesi olarak, içerisinde kendi hayatimizdan parçalar bulduğum kitaplara ayrı bir ilgi duyuyorum. Hele ki kitabın içindeki özel çocuğun bir kardeşi, bir abisi ya da bir ablası varsa. Engelli olanla daima özel ilgilenmek zorundasındir, sağlıklı olana da kardeşinin en değerli olmadığını aslında kendidinin de aile için aynı değere sahip olduğunu hissettirmek zorundasındir... Kitabı okuyanlar bu cümleleri neden kurduğumu anlayacaktır.
Otizm tanısı almış bir çocuk, 12 yaşında ailesi tarafindan bir merkeze bırakılıyor ve çocuğun buradaki yasami ve hayalleri üzerinden ilerliyor kitap. Tabi bir de kardeşi var, bazı satırları okudukça gözleriniz doluyor. Aynı hisleri ve hatta daha fazlasını Jodi Picoult'un Cam Çocuk kitabında hissetmiştim. Onun kadar etkileyici ve akıcı olmasa da, engelli yaşamı ile bir sekilde ilgisi olanlar için ilgi çekici olabilir.