Proleterka ~ Fleur Jaeggy
Merhaba sevgili kitapseverler; Roman, Johannes’in kızı olarak kendini tanımlayan 14 yaşındaki bir kız çocuğunun babasıyla çıktığı bir gemi yolculuğunu anlatıyor; ama yolculuk, baba–kız yakınlaşması yerine yabancılığın derinleştiği bir deneyime dönüşüyor. Asıl anlatılan, bu yolculuğun içinde yankılanan yalnızlık, kırılma ve mesafe. Proleterka, olayların değil, duyguların izini süren bir roman. Anlatıcı neredeyse buz gibi bir yetişkin soğukkanlılığıyla konuşuyor. Annesine ve babasına “anne- baba” diyemeyip adıyla hitap etmesi, daha ilk satırlarda aile bağlarının kopukluğunu sezdiriyor.
Kitap, terk edilmişlik ve yalnızlık üzerine kurulmuş. “Çocuklar terk edildiklerinde anne babalarına ilgisizdirler” cümlesi, romanın kalbini açığa çıkarıyor: sevginin eksikliği, duygusuzluk değil; acımasız bir kararlılık. Ve gemide, bir çocuğun henüz hazır olmadığı karşılaşmalara sürüklenmesiyle, yalnızlığının daha da ağırlaştığını görüyoruz. O anlar, anlatının gölgesine yerleşiyor ve o gölge, roman boyunca genç kızın üzerine düşmeye devam ediyor.
Yazarın dili oldukça kısa, oldukça keskin ve oldukça mesafeli. Olayların değil, duyguların yankısını takip ediyoruz. Sahnelerden çok hatırlanış biçimleri var. Bu yüzden bazı okurlar “hiçbir şey anlatılmıyor” diye düşünebilir. Ama aslında anlatılan bir çocuğun yalnızlığa hapsedilmiş bedeninde yankılanan duygu durumu.
Yugoslav bandralı Proleterka, bir çocuğun dilinden dünyanın en ağır yalnızlığını anlatıyor
Herkese keyifli okumalar, sevgiyle
·
60 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.