@kitabiistan
Hiç Kimse / Fatih Duman
“Cânım kâri (okuyucu), insan bazen bu dünyanın içinde kaybolup gidiyor. Öyle bir kaptırıyor ki kendini ne etrafta olanları görüyor ne sesleri duyuyor ne de hissedebiliyor. Sadece bir rutinin ve alışmışlığın içinde hırpalanıp duruyor. Yani yaşıyor ama yine de ölen bir şeyler var.
İnsan bazen görünmemek istiyor, sessiz sedasız yaşayıp gitmek istiyor. Öyle birden, aniden kimsenin görmediği biri hâline gelmek istiyor. Ama pek mümkün değil bu. Ve biliyorum, görünmemek canını yakıyor insanın.
Peki böyleleri yok mu? Her an etrafımızda olan ama bizim görmediğimiz insanlar? Hep yanı başımızda duran ama varlığını bile fark etmediklerimiz? Biz görmüyoruz belki ama onlar yine de var. Görünmez insanlardan bahsediyorum yani.
Bu hikâye biraz da onların hikâyesi; her an etrafımızda olan ama bizim görmediğimiz “hiç kimselerin” hikâyesi.”
Yazar kitabın arka kapağında böyle sesleniyor okura
ya da belkide tüm insanlara…
Bakıyor ama görmüyoruz,görüyor fakat umursamıyoruz.
Biz insanlar aslında alışılmışlığın dışına yani konfor alanımızın dışına çıkmayı hiç mi hiç sevmiyoruz.
Salih; sokaklarda görmediklerimizden biriydi!
“buna da şükür” yazılı çöp arabasıyla sokaklarda dolaşıp tüm mahalle sakinlerini tanırken,kimsenin kendisinin farkında dahi olmadığı biri…
Birbirinin devamı halinde ilerleyen serinin üçüncü öykü kitabi olan “Hiç Kimse” okurunu ara ara hüzünlendirirken, ara ara da kendimizi sorgulayacağımız bir okuma sunuyor.
“Ve belki de bu dünyada en ağır yük; var olduğun hâlde yokmuşsun gibi davranılmasıdır.“
·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.