“Tanrı’ya güvenmiştim ve beni bu noktaya kadar getirdi. Şimdi soruyorum: Neden?”
Hissettiğim duyguları kelimelere dökmek kolay değil. Serçe’yi elime aldığımda karşıma çıkacak şeyin sıradan bir bilimkurgu olacağını düşünmüştüm. Uzay yolculuğu, başka bir gezegende yeni bir uygarlık keşfi… Ama okudukça anladım ki bu kitap, sadece bir keşif hikayesi değil; inanç, insanlık, dostluk ve kayıplar üzerine yazılmış çok güçlü bir roman.
Emilio… Onun inancı, heyecanı ve bu yolculuğa çıkarken duyduğu saf umut, sayfalar ilerledikçe ağır sınavlarla karşılaştı. Başta güçlü, kararlı bir figür gibi görünen Emilio, yaşadığı olaylarla beraber insanın en kırılgan haline büründü. Onunla birlikte sevindim, umutlandım ama aynı zamanda en karanlık anlarında derin bir çaresizlik hissettim.
Kashan Köyü bölümleri bana çok sıcak geldi. Orada kurulan ilişkiler, dostluklar, samimi sohbetler sanki benim de o sofralarda yerim varmış gibi hissettirdi. Ama Gayjur Şehri’ne gelince her şey değişti. Şehrin kasvetli ve baskıcı havası, olayların sertleşmesiyle birleşince içimde büyük bir sıkışma yaşadım. İşte kitabın beni en çok etkileyen yanı da bu oldu: bir yandan umut verirken bir yandan da umutları paramparça edebilecek kadar sert olması.
Sonlara doğru Emilio’nun yaşadıkları beni gerçekten çok zorladı. Kitabı kapattığımda bir süre kendime gelemedim, yaşananların ağırlığını düşündüm sürekli. Bu sadece bir roman değil, insanın Tanrı’ya, inanca ve hayata dair bütün sorularını yüzüne çarpan bir eser. Acı verici ama bir o kadar da unutulmaz.
Benim için Serçe, kolay okunacak bir kitap değildi ama ruhuma işleyen bir kitap oldu. Okumayı bitirdiğimde hem yorgundum hem de sanki biraz değişmiş gibiydim. Yıllar geçse de hatırlayacağım kitaplardan biri olacak.
·
391 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.