Yazar burda yalnızlıktan yakınıyor mu, güzellemesini mi yapıyor anlamak güç aslında.
Aslında her iki halide yaşatan bir duygu olduğunu söylemek istiyor olmalı.
Öyle değil midir zaten...
İnsan kalabalıklar içinde bunalır sakinlik ister ama bunun belli bir çizgide sürdürülebilmesi gerekmektedir.
Kendini tanıması için bile birine ihtiyaç duyan bir varlık insan.
Kalabalığı sevmediğini sakinliği sevdiğini tespitte bile birilerinin varlığı gerekmiş sonuçta.
Uzun süreli yalnızlığın ruhta bunalım yaptığını ama tatil niyetinede yalnızlığa ihtiyaç olunduğunu artık biliyoruz.
İki ayrı cümleden bakınca karakterin hepimiz için aşina olan psikolojik durumunu anlamak daha mümkün:
"Yalnız olmaktan bıktım artık, bıktım her geçen gün daha yalnız, daha yaşlı, daha çirkin olmaktan."
---
"Yalnızlığın sessizliğini kalabalığın gürültüsüne, yalnızlığın huzur veren esintisini kalabalığın boğucu sıcaklığına tercih ediyorum."
Demek neymiş: insanlığın beraberken yorulmadığı, kafasını dinleyip kendini keşfettiği beraberlik yalnızlıktanda kalabalıklar içinde sürünmektende evladır..
Şairimizin dediği gibi:
“Yalnızlık... Seni bir gün biz seçeceğiz.
O zaman güzel olacaksın.”
Böyle yalnızlıklarınız, böyle kalabalıklarınız olsun sevgili okurlar.
·
340 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Hîm
Gönderi Sahibi
“ve yazgındır bu senin
tekinsiz uzun gece
kendine yalnız derdin
insan demezden önce”