Aşk kavramı herkesin yaşantısına göre değişir...
İskender Pala , kalemiyle yalnızca bir hikâye anlatmaz; bizi asırlık bir yolculuğa çıkarır. Babil’de Ölüm İstanbul’da Aşk, ilk bakışta bir aşk romanı gibi görünür. Oysa sayfalar ilerledikçe fark ederiz ki bu sadece bir aşkın değil; aynı zamanda medeniyetlerin, inançların, insanın iç dünyasının hikâyesidir.
Roman, bizi Babil’in gizemli sokaklarından İstanbul’un ihtişamına taşırken, asıl soruyu kalbimize bırakır: “Aşk nedir?”
İskender Pala ’nın lirik üslubu, kelimelere kazandırdığı derinlik ve seçtiği metaforlar, kitabı salt bir roman olmaktan çıkarıp bir düşünce yolculuğuna dönüştürüyor. Onun kaleminde aşk, sadece iki insan arasındaki duygu değildir; ilahi olanın, arayışın, kaybolmuşluğun ve yeniden bulmanın adı olur.
Kitaptaki şu cümle aslında her şeyi özetler:
“Ben bunca zamandır Leylâ’mı arayıp dururken acaba hep Mevlâ’yı mı aramaktaydım?”
Roman boyunca, karakterlerin bireysel sevdalarıyla insanın varoluşsal soruları iç içe geçer. Ayrılık bir ceza gibi görünse de, aslında bir öğretidir. Gözyaşları bir felaket değil; ruhu arındıran bir nehir gibidir. Ve aşk, sonunda sadece bir sevgiliye değil, insana kendisini bulduran en güçlü aynaya dönüşür.
İskender Pala’nın üslubu klasik şiirden, Divan edebiyatının inceliklerinden beslenir. Okurken Fuzuli’nin “aşkın azabındaki lezzet” fikrini duyumsar, Yunus’un “sevgideki safiyet”ini hatırlarız. Kitap boyunca aşk, bazen bir sarmaşık gibi sarar, bazen bir mum gibi eritir, bazen de insana kendi özünü hatırlatır.
Son sayfayı kapattığımızda elimizde sadece bir roman kalmaz; zihnimizde bir soru yankılanır:
“Aşk insana ölümü mü fısıldar, yoksa yeniden doğuşu mu?”
İşte 
Babil'de Ölüm İstanbul'da Aşk , bu soruya herkesin kendi hayatından, kendi kalbinden vereceği cevapları aratır. Ve belki de asıl gücü burada gizlidir: Kitap, okurunu kendi iç yolculuğuna davet ediyor.
Keyifli okumalar dilerim
İskender Pala , kalemiyle yalnızca bir hikâye anlatmaz; bizi asırlık bir yolculuğa çıkarır. Babil’de Ölüm İstanbul’da Aşk, ilk bakışta bir aşk romanı gibi görünür. Oysa sayfalar ilerledikçe fark ederiz ki bu sadece bir aşkın değil; aynı zamanda medeniyetlerin, inançların, insanın iç dünyasının hikâyesidir.
Roman, bizi Babil’in gizemli sokaklarından İstanbul’un ihtişamına taşırken, asıl soruyu kalbimize bırakır: “Aşk nedir?”
İskender Pala ’nın lirik üslubu, kelimelere kazandırdığı derinlik ve seçtiği metaforlar, kitabı salt bir roman olmaktan çıkarıp bir düşünce yolculuğuna dönüştürüyor. Onun kaleminde aşk, sadece iki insan arasındaki duygu değildir; ilahi olanın, arayışın, kaybolmuşluğun ve yeniden bulmanın adı olur.
Kitaptaki şu cümle aslında her şeyi özetler:
“Ben bunca zamandır Leylâ’mı arayıp dururken acaba hep Mevlâ’yı mı aramaktaydım?”
Roman boyunca, karakterlerin bireysel sevdalarıyla insanın varoluşsal soruları iç içe geçer. Ayrılık bir ceza gibi görünse de, aslında bir öğretidir. Gözyaşları bir felaket değil; ruhu arındıran bir nehir gibidir. Ve aşk, sonunda sadece bir sevgiliye değil, insana kendisini bulduran en güçlü aynaya dönüşür.
İskender Pala’nın üslubu klasik şiirden, Divan edebiyatının inceliklerinden beslenir. Okurken Fuzuli’nin “aşkın azabındaki lezzet” fikrini duyumsar, Yunus’un “sevgideki safiyet”ini hatırlarız. Kitap boyunca aşk, bazen bir sarmaşık gibi sarar, bazen bir mum gibi eritir, bazen de insana kendi özünü hatırlatır.
Son sayfayı kapattığımızda elimizde sadece bir roman kalmaz; zihnimizde bir soru yankılanır:
“Aşk insana ölümü mü fısıldar, yoksa yeniden doğuşu mu?”
İşte Babil'de Ölüm İstanbul'da Aşk , bu soruya herkesin kendi hayatından, kendi kalbinden vereceği cevapları aratır. Ve belki de asıl gücü burada gizlidir: Kitap, okurunu kendi iç yolculuğuna davet ediyor.
Keyifli okumalar dilerim·
1.303 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
