Kendime DüşünüyorumFelsefe-Düşünce
Marcus Aurelius’un “Kendime Düşünceler” (Meditations) adlı eseri, yalnızca bir imparatorun kişisel günlüğü değil, aynı zamanda insanlık tarihinin en önemli felsefi metinlerinden biridir. Roma İmparatoru Marcus Aurelius, bu kitabı halk için yazmamış; hayatın yükleri, iktidarın sorumlulukları ve ölümün kaçınılmazlığı karşısında kendi içsel dengesini bulmak amacıyla kaleme almıştır. Bu yönüyle eser, samimi bir iç konuşma ve bir bilgenin kendini eğitme çabası olarak okunur.
Kitap, Stoacı felsefenin en sade ve etkileyici yansımalarından biridir. Marcus Aurelius, doğaya uygun yaşamanın, tutkulara kapılmadan akıl ve erdem ile yol almanın önemini vurgular. Ona göre mutluluk dış koşullarda değil, zihnin tutumunda saklıdır. İnsan, başına gelen olayları değiştiremeyebilir, fakat onlara verdiği tepkiyi belirleyebilir. Bu düşünce, bugün bile modern psikolojinin bazı ilkelerine (özellikle bilişsel davranışçı yaklaşıma) oldukça yakındır.
“Kendime Düşünceler”i değerli kılan bir diğer özellik, yazarının hem dünyanın en güçlü kişisi hem de en yalnız bireylerinden biri olmasıdır. Bir yandan savaşlarla, salgınlarla ve devletin yükleriyle uğraşırken diğer yandan insan olmanın kırılganlığını, ölümün kaçınılmazlığını ve erdemli bir yaşamın zorluklarını sorgular. Bu çelişki, satırlarına derin bir içtenlik katar.
Eserde sıkça tekrar edilen temalar arasında zamanın geçiciliği, ölümün doğallığı, hırs ve öfkenin boşluğu, insanlara karşı sabırlı ve adil olma gereği öne çıkar. Aurelius, kişisel güç, iktidar ya da şöhretin geçiciliğini hatırlatarak insanı daima özüne dönmeye çağırır.
Sonuç olarak “Kendime Düşünceler”, yalnızca bir felsefe kitabı değil, aynı zamanda yaşam rehberi niteliği taşır. Yüzyıllardır okunmasının nedeni, içindeki öğütlerin zamana yenik düşmemesi ve her insanın kendi hayatına uyarlayabileceği sadelikte olmasıdır. Kendiyle hesaplaşmak, yaşamı daha bilinçli sürmek ve hayata bilgece bir bakış geliştirmek isteyen herkes için eşsiz bir kaynaktır.
·
1 +1'leme
·88 Gösterim
6 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
[15] "Sana karşı adil olmaya kararlıyım." diyen kişi ne kadar güvenilmez ve samimiyetsizdir! Ne yapıyorsun, dos-tum? Böyle bir açıklama yapmana gerek yok. Niyetin yakın-da davranışlarında gösterecek kendini. Söylediklerin açıkça okunmalı yüzünden. İnsanın karakteri neyse hemen görünür gözlerinden, tıpkı sevilen kişinin aşığının gözünden her şeyi okuması gibi. Dürüst ve iyi olan insan, keskin kokulu biri gibi olmalıdır ki yanına birazcık yaklaşan istese de isteme-se de almalıdır kokusunu. Ancak gösteriş olsun diye sadelik yapmak hileli bir sopaya benzer. Sahte arkadaşlıktan daha utanç verici bir şey yoktur. En çok da bundan kaçınmalıdır insan. İyi, sade ve hayırsever olanların gözlerinden okunur böyle oldukları, fark etmemek mümkün değildir.
Öyleyse bilerek yalan söyleyen kişi, karşısındakini aldatmak suretiyle adaletsizce davrandığı için tanrıya saygısızlık etmiş olur, bilmeden yalan söyleyense evrensel doğayla çeliştiği ve dünyanın doğasına karşı savaşarak düzeni bozduğu için suçludur.
[69] Ahlaklı bir karakterin mükemmelliğini şunlar sağlar. İnsanın her gününü son günüymüş gibi yaşaması, aşırı heyecanlara veya uyuşukluğa kapılmaması, ikiyüzlü davranmaması.
[1]İnsan yalnızca ömrünün her geçen gün biraz daha tü kendiğini ve giderek daha az zamanının kaldığını düşünmekle yetinmemeli, şunu da hesaba katmalı: Daha uzun yaşasa bile, acaba aklı olan biteni anlayacak kadar güçlü kalabilecek midir? İlahi ve insani olanın bilgisine ulaşmaya çalışan tefekkür gücünü koruyabilecek midir? İnsan bunamaya başladığında belki nefes almaya, beslenmeye, hayaller kurmaya ve arzu duymaya devam edebilir ama kendini faydalı häle getirme, görevlerini hakkıyla icra etme, görünüşleri birbirinden iyice ayırabilme, yaşamdan artık ayrılıp ayrılmaması gerektiğini düşünme gücü ve bunlar gibi mutlaka disiplinli bir akıl gerektiren başka ne varsa hepsinin sönüp gitmesi kaçınılmazdır. Öyleyse acele etmeliyiz; sadece ölüm her geçen gün biraz daha yaklaştığı için değil, aynı zamanda ölüm bize ulaşmadan iyi düşünme ve anlama becerimizi de kaybedeceğimiz için.
[14] Üç bin yıl da yaşasan, on bin yıl da yaşasan, yine de şunu aklından çıkarma: Hiç kimse şu anda yaşadığından başka bir hayatı yitiremez, hiç kimse şu anda yitirdiğinden başka bir hayatı yaşayamaz. Bu yüzden en uzunu da en kısası da aynı hayattır. Herkes bu anı aynı şekilde deneyimlese de yok olup giden şey aynı değildir. Bu yüzden yitip giden sadece bir anmış gibi görünür. Çünkü insan ne geçmişi kaybedebilir ne de geleceği. Sahip olmadığı bir şeyi kim alabilir ki ondan? Öyleyse şu iki şey gelmeli aklına: Birincisi, her şey ezelden bu yana benzer biçimlerde ortaya çıkmış ve bir döngüyü izlemiştir. Bu yüzden insanın aynı şeyleri yüz yıl, iki yüz yıl veya sonsuz bir zaman boyunca görmesi bir şeyi değiştirmez İkincisi, en uzun yaşayan da en genç ölen de aynı şeyi kaybedecektir. Çünkü insanın sahip olduğu tek şey gerçekten şu ansa, mahrum kalabileceği tek şey de yine odur. İnsan, sahip olmadığı şeyi yitiremez
Reklam
[6] Devam et, ruhum, devam et kendine kötülük etmeye! Kendini onurlandırma şansın olmayacak yakında. Her insanın yaşamı değerlidir ve seninki neredeyse bitmek üzere.