Adeta bir 'Gibi' bölümünü andıran bu hikayeyi -ki aslında iki tane öykü var kitabın içinde- o kadar Yılmaz/İlkkan/Ersoy diyaloglarına benzettim ki muhakkak ki bu hikayeyi bir esin kaynağı olarak görebileceklerini düşündüm senaristler Aziz Kedi ve Feyyaz Yiğit'in. Çünkü timsahın içine düşüp timsahın karnına yerleşmesiyle aydınlanan ve onu merak eden arkadaşlarına timsahın karnından ben artık yolumu, amacımı, huzurumu buldum diyip nutuklar çeken biri var ki bunu yapsa yapsa Yılmaz yapar, yani arkadaşlarına timsahın içindeyken onunla(timsahla) bütünleşip ve neredeyse mutualist bir ilişki kurup hayatın anlamını bulduğunu söyleyip bir de azar çekme işini ancak Yılmaz'ın içinde bulunduğu bir saçmalık öyküsü bütüne yedirebilirdi. Bununla da kalmıyor; timsahın içine düşmeden önce bu yırtıcı hayvanı beraber görmeye geldikleri uğruna terler döktüğü eşi de mesela daha herif timsahın içine düşer düşmez onunla iletişimi minimumda tutmaya başlayıp çok da irkilmeyip yoluna devam ediyor ama nasıl devam etme, okuyunca anlayacaksınız bu bahsettiğimi.
Öte yandan içerden hâlâ arkadaşına ve eşine direktif verip , dışarıyı da organize etmeye çalışan bu timsah içi beyefendisi, kendisi için kaygılanmamanın neferi hâline gelmiş olsa bile dışarıdaki borçlarını kapatması için arkadaşını gitmesi gereken yerlere dair tembihliyor, tuhaf tumtuhaf bu ilk hikaye o kadar keskin yer etti ki aklıma ikinci hikayeyi pek de hatırlayamıyorum ama Dostoyevski'nin pozitif gelecek vaat ettiği tek kısa hikayesi diye geçiyordu.
Samsun'daki ilk 2 günümde sabahları saat 5-7 arasında okudum, yer edecek belli ki hafızamda, özellikle bir bankın üstüne sabah serinliğinde çökerkenki sorgular ama hevesli tavrım.
·
51 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.