Okurken boğulduğum fakat bunun sebebinin yazarın çektiği acılar olduğunu bildiğim bir kitap oldu.
Tezer Özlü’nün kendi çocukluğunu ve gençlik yıllarını, bu yılları nasıl bunalım ve hastalıklarla geçirdiğini anlatan bir otobiyografi. Okurken soluklanmak zorunda kaldığım yerler oldu, hatta 2 sayfa okuduğum zaman yarım saatlik aralar vermek zorunda kaldım bu kitabı okurken.
Hastane odalarında, meyhanelerde, İstanbul’un dar sokaklarında ve sonbahar kokan yollarında geçen bu kitap, 60 sayfa olmasına rağmen duygu doluydu ve sanırım kaldıramadım. Aynı zamanda dağınık anlatılar da biliyorum ki tüm metni anlamada büyük bir aracıydı fakat benim kafam karıştığından ötürü hoşlanmadım.
Aynı zamanda okurken “acaba edebiyatı sandığım kadar iyi anlamıyor muyum hâlâ?” dediğim zamanlar oldu. Acaba yazarın dediklerini anlayabilecek kapasitede değil miyim diye düşündüğüm yerler oldu.
İyi okumalar diliyorum.
·
98 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.