#DesideriusErasmus , 1500 ile 1553 yılları arasında Antik Çağ’ı belirleyen dört bini aşkın atasözü, deyim ve özdeyişi bir araya getirerek Toplu Özdeyişler adlı kitabında yorumlamıştır.
Yazar;
“Nispeten küçük, olağan musibetleri anlatmak zorunda kalmasaydım keşke: dört bir yanda ezip geçilen ekili tarlaları, yanan çiftlikleri, yakılan köyleri, tecavüze uğrayan kızları, esarete sürüklenen ihtiyarları, yağmalanan kutsal emanetleri, her yerde girişilen soygunları, talanları, şiddeti ve kargaşayı. Ve keşke en başarılı, en adil savaşları bile izleyen felaketleri gizleyebilseydim: yağmalanan halk, aşırı baskı altındaki soylular, çocuklarının öldürülmesiyle daha da mutsuzlaşarak yıkılan ve kılıçtan geçirilmekten de beteri, yalnız kalan onca yaşlı insan, geride bırakılan onca yaşlı kadın, dul kalan onca eş, yetim kalan onca çocuk, onca matem evi, sefalete düşen onca varlıklı insan. Peki herkes hayattaki tüm vebanın savaşla patlak verdiğini bilirken ahlakın çöküşüne ne demeli? Dindarlığı hiçe saymak, yasaları göz ardı etmek, her türlü suçu işlemeye hevesli olmak hep buradan kaynaklanır.” diyor üzülerek (sf.16).
#TatlıGelirYaşamayanaSavaş kitabında da bol bol atasözlerine [kitabın adı, ünlü Romalı yazar Pindaros’un bir sözünden gelir: “Savaş, onu bilmeyenlere tatlı gelir.”] ve incilden cümlelere yer vererek savaşın doğamızda olmadığını, yıkıcılığını, adaletsizliğini, canavarca hislerle insanların yoldan çıkmalarına karşılık sevgi ve barış ile yaşamamız için tanrının bizleri var ettiğini, savaşın gerçekte ölüm, yıkım, acı, ekonomik çöküş, ahlaki yozlaşma ve masumların kaybı demek olduğunu anlatır.
Erasmus, kilisenin ve kralların savaşı meşrulaştırma yöntemlerini de eleştirir. Onun asıl vurgusu, gerçek Hristiyanlığın ve insani erdemlerin savaşla asla bağdaşamayacağıdır. Özetle Erasmus’un düşüncesi; Savaş, dışarıdan görkemli ve heyecan verici gözükebilir ama gerçekte onun yükünü hep sıradan insanlar çeker. Kazananı bile aslında kaybedendir.
·
36 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.