Kurtuluş Hayalinin Bedeli Yoksulluğun Sessizliğiİnsan ve Duygular
İnsanın sahip olduklarıyla sınandığını, hatta bazen en büyük lanetin en parlak armağanların içinde saklı olduğunu hissettim. Küçük bir balıkçı köyünün sessizliği, denizin tuzlu kokusu ve yoksulluğun çaresizliği arasında bir inci bulunuyor; ama bu inci, aslında sadece zenginlik değil, aynı zamanda açgözlülük, kıskançlık, korku ve yıkımın simgesi haline geliyor. Hikâyede en çok beni çarpan şey, insanın hayallerinin bazen kendisini nasıl yutabileceği gerçeğiydi.
Kino’nun eline geçen inci, bana kendi hayatımda “büyük şans” dediğim anları düşündürdü. İlk başta umutla parlayan, bana yepyeni bir kapı açacak sandığım fırsatlar… Ama sonrasında o fırsatların, beklentilerin yükü altında beni nasıl ezdiğini, çevremdeki insanların bakışlarını, gizli kıskançlıklarını ve kendi içimdeki hırsı nasıl büyüttüğünü hatırladım. İnci, sadece Kino’nun değil, aslında hepimizin içinde taşıdığı bir sınav gibiydi.
Kitap boyunca hissettiğim şeylerden biri de, yoksulluğun sadece açlık ya da sefalet olmadığını fark etmemdi. Yoksulluk bazen, “hiçbir şeyin değişmeyeceğine” olan inançsızlıkla gelir. Kino’nun ailesi için inci, bir kurtuluş hayaliydi. Ama aynı zamanda bu hayal, onları en savunmasız, en kırılgan noktalarına taşıdı. Ben de kendi yaşamımda, bazen tek bir hayalin peşine düşerken aslında her şeyimi riske attığım anları düşündüm. Hırsla, korkuyla, umutla… Hepsi birbirine karıştı.
Steinbeck’in dili sade ama ağır; okurken her cümlenin altında sanki daha derin bir acı, daha evrensel bir ders gizliydi. Bazen insanın en büyük trajedisi, istediğine ulaşmasıdır; çünkü ulaşınca aslında neyle yüzleşeceğini bilemez. İnci’nin bana bıraktığı en derin iz, “sahip olmak” ile “mutlu olmak” arasındaki farkı yüzüme çarpması oldu. Biz çoğu zaman mutluluğu bir şeye ulaşmakla eşdeğer sanıyoruz; oysa belki de mutluluk, elimizde olanın değerini bilmekte, kaybolmayan şeylerde gizli.
Kino’nun hikâyesi, bana kendi hayatımdaki “incilerimi” sordurdu Hangi hayallerime sarılırken aslında kaybettim? Hangi umutlarımı taşırken en çok yara aldım? Ve belki de en önemlisi: Hangi anlarda elimdekini kaybetme pahasına, olmayanın peşine düştüm? Steinbeck, sessiz ama keskin bir şekilde insanın en temel zaaflarını açığa çıkarıyor. Ve ben bu kitabı kapattığımda, içimde hem bir hüzün hem de ağır bir farkındalık kaldı.
··
1.235 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.