Orhan Kemal’in insan ruhunu bu kadar derin ve çıplak bir şekilde ortaya koyması, aslında bizim içimizdeki çelişkilerle yüzleşmemizi sağlıyor. Roman boyunca, bir insanın ait olmadığı bir yerde, bir “el” gibi hissetmesinin nasıl ağır bir yük olduğunu görüyorum. Sanki kendini kanıtlamak için çırpındıkça daha da yabancılaşıyor, daha da yalnızlaşıyor. Ve gittikçe batıyorsunuz.
Bir insanın başına, sadece iyi niyetinden ve saflığından dolayı bu kadar olay gelebilir mi diye düşünürken, kendinizi derin bir üzüntü içinde buluyorsunuz. Roman, toplumsal baskının ve insanların kötü niyetlerinin, bir hayatı nasıl tamamen değiştirebileceğini çok etkileyici bir şekilde anlatıyor. İnsanın içindeki iyiliğin, yanlış insanların elinde nasıl bir zayıflığa dönüşebileceğini ve bunun sonucunda ne kadar yıpratıcı bir sürece sürüklenebileceğini gözler önüne seriyor.
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.