Onkurken beni en çok düşündüren kitabın ortasında bir sayfasında kalın puntolarla yazan Karacaoğlan'ın "Gülüp oynadığım ele karşıdır." dizesi oldu. Ölüm sonrası ahvalini, dünyasını teşbihler yoluyla ifade ediyor, bir yerde ipi kopmuş bir boncuğum diyor hatta, içimden tasdik ediyorum tam öylesiniz şu sözlerinize bakılırsa diyorum. Yetmiyor, kendi sözleri acısını tarif etmeye yetmiyor ve Karacaoğlan yetişiyor imdadına. Oraya varana kadar bir annenin, bir eşin toprak oluşuna şairle beraber tanık oluyor, ailenin bir ferdiymişçesine aynı keder sizi de sarıyor. Sonra Musa Eroğlu'ndan veya başka sanatçılarımızdan yüzlerce kez dinlediğimiz o dize geliyor. O dize hiçbir zaman Şükrü Erbaş şiirlerini okurken verdiği anlamı, tadı vermemişti bana. Ben kitabı çok beğendim, kaybedilen bir eşe, sevgiliye bundan güzel vefa örneği olamaz. Yazana sağlık yazdırana rahmet diliyorum
·
45 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.