Ruh can çekişiyor. Üstelik korkuyor bir gün bir şey olacak ve mahkum olduğu bu dayanılmaz açlık son bulacak diye. Ruhun gıdasızlığı nasıl anlatılabilir ki ruhsuzlar diyarına veda vakti de gelirse. Çölde papatya yetişmeyeceğini kabul ettiğinde papatyayı hiç görmemiş kaktüse nasıl tarif edecek onun doyurucu güzelliğini. Çorak toprakları terk edenlere çiçek açtıracak başka iklim kaldı mı ki bir de ?