Bol alıntı yapabileceğiniz derin, felsefi bir roman.Edebiyat
Mürebbisi fırtına olan ruhlar...
Çünkü her an ölüm tehdidi ve yaşama mukavemeti içindeyiz.
İnsan kalbinin yanında nazariyelerimiz ne kadar âdi kalıyor. Bu güzel kalbi bir sürü kuru fikirler için kırdığıma yanıyorum.
Hayatımız karakterimizin değil, karakterimiz hayatımızın mahsulüdür.
En güç şey insanlara şahsiyet izafe etmektir. Hasise hasis demek bile kolay değildir.
Vücudumda hiç bir şey yok. Hasta olsam keşke. Dertlerin en beteri nedir? Verem mi? Razıyım; kanser mi? Ona da razıyım. Tek etrafımda herkesi ahlâk veremine, seciye kanserine tutulmuş görmeyeyim.
Bütün isyanlarım, kendimi kendime karşı ispat içindi.
Asıl merakım bilmekten ziyade anlamaktı.
Bizim memlekette anlayan bir kadın olmak felakettir.
Köklerindeki madde ne olursa olsun dallarındaki mâna inkâr edilemez; ve bu mânanın o maddeden ibaret olduğunu zannetmek, hiç bir şeyin kendi kendine gayri bir şeye doğru tekâmül veya istihale edemeyeceğine inanmak gibi kaba saba ve dasdaracik bir idrakin içinde bocalamak olur.
Etüt etmediğim bir mesele üstünde fikir söylemeyecek kadar fikir haysiyetim var.
Hakikat insanı büyüler ve onun açtığı kapıdan içeriye bütün yalanlar kolaylıkla girer.
..., ne zaman uçacağını bilmeyen bir kuşa benziyorum; aklım ve mantığım, topal bir kahya gibi, gayriiradî hareketlerinin peşinden koşuyor.
Peyami Safa, Biz İnsanlar romanında can alıcı bir soru sorar: Türkiye’nin yaşayacağına inanmayan bir Türk’ün kaç türlü ahlakı olabilir?
Mütareke döneminde aydınların gündemini işgal eden materyalizm, sosyalizm, mandacılık, milliyetçilik gibi fikirleri karakterleri üzerinden tartışarak ideal karmaşası yaşayan insanların dengelerini yitireceğine dikkat çekiyor. Peyami Safa, insanın maddî bir varlıktan çok manevî bir varlık olduğunu, insanda ruhun maddeden evvel geldiğini anlatıyor.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.