Aylin Balboa külliyatını Ateş Sönene Kadar ile bitirmiş bulunuyorum. Şimdi kütüphaneme bakınca sanki uzun bir dost sohbeti bitti de evime yalnız dönüyormuşum gibi hissediyorum.
Bu kitapta da Balboa’nun tanıdık tonu var: sakin, gündelik, ama bir anda insanın boğazında düğümlenen cümleler… Yalnız, bütün külliyat içinde gönlümü en çok çalan yine Bu Hikâye Senden Uzun Osman oldu. Belki de içindeki ironik hüzün bana daha çok yakıştığı için.
Ateş Sönene Kadar ise daha çok sessiz bir yangın gibi: dışarıdan belli etmeyen ama içeride hala közleriyle üşüten bir kitap.
Şimdi külliyat bitti… ben de boşluğa bakıyorum..