"HERKES KAYBEDER"
Gönül gergefine sus mu dokudun
Erenler sözüne darılsın diye
Lisanı bilmeden aşk mı okudun
Ozanlar sazına sarılsın diye
Hangi dem kapanır hicran yarası
Kuyuyla gömlekmiş ahret parası
Gönüldeki sevdan akşam karası
Yıldılar izine serilsin diye
Lûtfedilen cana bıçak dayandı
Cihan kadar geniş yürek ayandı
Ozanca sözünü Hak'tan sayandı
Edebin özüne varılsın diye
Aşk, bazen bir sözle anlatılamayan, bazen de binlerce söze sığmayan bir sırdır. İnsan, onu yaşar ama tarif edemez; dokunur ama kavrayamaz. Çünkü aşk, varlığın ötesinde, hiçliğin kapısında başlayan bir yolculuktur.
Eşiğine basmaya kıyamadığınız bir sevgi, aşk’tır. Gönül şehrinin hudutlarını çizemediğiniz, geceye mülteci bir sükûtla bel bağladığınız bir hâl, aşk’tır.
Aşk, yıldızların bile yasını tuttuğu bir kayıptır. Pazarda ucuza satılmayı göze almak, yâr uğruna her şeyden vazgeçmektir. Onun nefesinin zindanında müebbet yemektir.
Ve aşk, göğe dayanan bir merdivendir aslında. İnsan, âhıyla göğün kapılarına varır; gözyaşıyla arınır, sabrıyla pişer.
Aşk dediğimiz şey, ne yalnızca sevmektir ne de yalnızca özlemek. O, insanı varlığından soyup hiçliğe bırakır. Çünkü aşk, insanın Rabbini hatırladığı en derin sükût, en gizli dua, en sahici yolculuktur.
Şiir, bazen bir yaraya dokunur, bazen de insanın içindeki en derin sessizliği dillendirir. “Herkes Kaybeder”, tam da böyle bir yolculuğa davet ediyor bizleri. Daha ilk sayfalardan itibaren insan, kendi kalbine eğiliyor; sevdiklerini, kaybettiklerini, özlemlerini ve suskunluklarını yeniden hatırlıyor.
Kitabın ismi bir itiraf gibi: “Herkes Kaybeder.” Çünkü insan, hayatı boyunca birçok şeyin eksilişine tanık olur. Aşkı kaybeder, zamanı kaybeder, çocukluğunu kaybeder… Ama şair, bu kaybedişlerin arasında bir istisnayı hatırlatıyor: “Birbirini Allah için sevenler müstesna.” İşte bu cümle, kitabın bütün şiirlerine sinmiş derin bir anlamı barındırıyor.
Kitabın ana ekseni kaybetmek, sevmek, özlemek ve sabretmek. Ancak bu temalar sıradan bir aşk hikâyesi çerçevesinde değil; daha çok insanın manevi yolculuğu içinde şekilleniyor. Yüksel’in şiirlerinde:
Aşk, yalnızca iki kalp arasındaki bağ değil, aynı zamanda ilahi sevgiye açılan bir kapı.
Kaybetmek, bir yıkım değil, yeniden doğmanın işareti.
Hasret, ruhu besleyen, insanı hakikate yönlendiren bir duygu.
Sessizlik ve sükût, söylenemeyenlerin en gür sesi.
Yazarın şiirlerinde aşk yalnızca bir insanın diğerine duyduğu bağlılık değil. Aynı zamanda ruhani bir yolculuk, bir teslimiyet ve insanın iç dünyasında açılan ince bir yaradır. Kaybetmek, onda sadece bir son değil; bir başlangıçtır. Bazen Yusuf’un kuyusundan, bazen yıldızların yasından, bazen de suskunluğun en ağır yükünden bahseder.
Kitap boyunca karşımıza çıkan imgeler; gece, yıldız, âh, hasret, tesbih… Bunların hepsi kayboluşun ve arayışın simgeleridir.
“Herkes Kaybeder” sadece bir şiir kitabı değil, aynı zamanda bir hatırlatma: Dünyadaki her sevgi bir gün eksilebilir, solabilir, bitebilir.
Bu kitap, özellikle içsel bir yolculuk yapmak isteyenlere, duygularını şiirle yeniden yaşamak isteyenlere sesleniyor. Herkesin kaybettiği bir dünyada, şiir bize en azından kalbimizi kaybetmemeyi öğütlüyor.
Kalbi kırılmış, kayıplar yaşamış, ama hâlâ sevmekten vazgeçmeyen herkes için yazılmış dizeler barındırıyor. Kitap, bize şu hakikati hatırlatıyor: Kaybetmek insana mahsustur; ama Allah için sevmek, kaybetmemenin tek yoludur.
Kitapla Kalın.
·
62 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.