Ayşe Kulin’in Gece Sesleri romanını okurken, bir ailenin parıltılı görünen hayatının içindeki çatlaklara, kırılganlıklara tanıklık ettim. Dışarıdan bakıldığında ihtişamlı bir ev, güçlü bağlar, köklü bir aile… Ama satır aralarında yavaş yavaş çözülen ilişkiler, gizlenen acılar ve yalnızlıkların gölgesi var.
Kulin’in dili yine çok akıcı. Kitabı elime aldığımda, sanki bir oturuşta bitecekmiş gibi hissettim. Çünkü anlatımı, gündelik hayatın akışına benzer bir sadelik taşıyor. Ne var ki bu sadeliğin altında, insanı sorgulatan derin sorular var: Aile dediğimiz şey gerçekten güvenli bir liman mı, yoksa zamanla çatırdayan bir yapı mı?
Romanı okurken, en çok karakterlerin iç seslerine kulak vermeyi sevdim. Her birinde biraz kendimizden bir şey bulmak mümkün. Güçlü görünmeye çalışan ama içinde fırtınalar kopan insanlar… Aslında hepimizin hayatına çok yakın.
Benim için Gece Sesleri, aile içindeki sırların ve sessizliklerin romanı oldu. Kimi zaman öfkeyle, kimi zaman hüzünle ama en çok da anlayışla sayfaları çevirdim. Kitabı bitirdiğimde şu duyguyla kaldım: Gece sessizdir ama sesler en çok gecede duyulur. İnsan kendi içini en çok gecede dinler.
Kitaplı günler sevgili okurlar :)
·
57 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.