Romanın en baskın teması, halk arasında yaygın olan batıl inançların insan hayatını nasıl şekillendirdiğidir. Hüseyin Rahmi, özellikle mezarlık, cin, hortlak gibi korkular üzerinden insanların akıldan uzaklaşıp nasıl hurafelere sığındığını hicveder. Korku, bireyleri sağduyudan koparıp deliliğe sürükleyen bir güç olarak işlenir. Mahalle yaşamı romanda adeta bir laboratuvar gibi sunulur. İnsanların birbirini gözetlediği, en küçük söylentinin kocaman iftiralara dönüştüğü bu ortamda birey kendini toplumun gözünde aklamaya çalışırken daha çok bataklığa saplanır. Gürpınar burada, Osmanlı toplumundaki küçük çevrelerin dedikodu ve baskı düzenini eleştirir. Romanda aşk, saf bir duygudan çok tutkularla iç içe geçmiş bir biçimde işlenir. Bu tutku, bireyi akıldan uzaklaştırarak felaketlerin kapısını aralar. Hüseyin Rahmi’nin kahramanları çoğu zaman duygularına yenilen, mantığını susturan kişilerdir. Roman boyunca “normal” ile “delilik” arasındaki sınır bulanıktır. Kimi kahramanlar gerçeklikten kopup hayallerine, kimi de korkularına kapılır. Bu da romanı gotik bir atmosferle besler. Kesik baş imgesi, hem korkunun hem de insan zihninin karanlık yönlerinin sembolüdür. Hüseyin Rahmi, romanında sadece bireylerin zaaflarını değil, aynı zamanda toplumun ahlak anlayışını da hicveder. Dindarlık adı altında sergilenen ikiyüzlülük, mahalle baskısı, çıkar ilişkileri ve merhametsizlik sert bir dille eleştirilir. Kesik Baş, yalnızca bir korku hikâyesi değil; aynı zamanda hurafelerle yaşayan bir toplumun aynasıdır. Hüseyin Rahmi, mizahi dili ve hicviyle okuru hem güldürür hem de düşündürür. Bu yönüyle eser, bireyin akıl ile korku, gerçek ile hayal, toplum ile birey arasındaki çatışmalarını gözler önüne serer.
·
52 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.