Kitabı şu an bitirdim ve “okudum”u seçip puanımı verdim. Birazcık da incelemeleri okudum. Ben galiba hiçbir zaman Kundera’ya kötü bir puan veremem ve hiçbir zaman onun beğenmediğim bir kitabı olamaz gibi. Sıcağı sıcağına biraz incelemelere girip okudum ve kitabı sevemeyen, zor bulan, kopuk olduğunu söyleyen birçok söylemle karşılaştım. Saygı duyarım. Fakat ben kitabı ne kopuk buldum ne de zor. Zorluk farklı bir aşamadır tabi. Mesela benim için Ahmet Hamdi Tanpınar’ın herhangi bir kitabı kadar zor değildi arkadaşlar. Galiba benim müşkülpesent beğeniciliğimin tam olarak karşılığı Kundera okumak. Çünkü Kundera okumak bana tam bir edebiyat kuyusundaymışım gibi hissettiriyor. Onu okurken yaşadığım acaba başka bir şey mi demek istiyor yoksa bunu mu demek istiyor hissini seviyorum. Ve onun insanlarla ilgili düşüncelerini de seviyorum. Mesela kitapta oğluna düşkün bir anneyi okuyoruz ve bu düşkün oluşun oğul üzerindeki yansımalarını da okuyoruz. Ben buradan yine başka bir Kundera eserine geçer gibiyim. Benim gibi Kundera okumaktan zevk alan insanla kahve içmenin sohbet etmenin hayalini kurarak ve manifestleyerek buradan ayrılıyorum. Sevgilerimleeeee Milan KunderaYaşam Başka Yerde